Verstillend licht

Reizend in de mist van tijd

Draait het jaarwiel nu

Van licht naar donker

Het brengt mij niet alleen 

Verstilling van de uren

En lang vervlogen verhalen

Maar ook de ruimte om

Mijn eigen licht zichtbaar te maken

Hoe klein dat vlammetje ook is

Ik zal in stilte dromen 

Van wat voor mij ligt

Verborgen in juwelen van wat was 

Tot dan straks het licht zal komen

Nu al glinsterend als graal in de verte 

De belofte van een nieuw begin

Paradise in Eext, of all places

Vanaf het moment dat we binnenstappen, voelt het als een paradijsje. Wit, zachtgroen en grijs voeren de boventoon. Warme strakheid. Goed bij elkaar gekozen tweedehands en nieuwe meubels, aansprekende schilderijen, verrassende details. Eenvoud in luxe. Een eigen moes- en bloementuin, kikkers voor onze voeten wegspringend de vijver in. Een magisch bos op loopafstand. Een fijne gastheer. 

Na onze proost met crémant de Bourgogne, een borrelgarnituur en een liter ijskoud water voel ik de onbedwingbare behoefte om te liggen in het gras, verderop in de tuin. Waar ik aan toegeef. Het is een beetje ruw gras, dus het prikt in mijn armen en mijn benen. Ik sluit mijn ogen, zak weg in de stilte. Als ik mijn ogen weer open, zie ik niet alleen een vurige Ram, maar ook de eindeloos lieve Ombara in de wolkenflarden boven mijn hoofd.

Het diner, met groenten uit de tuin van Rikus en achgossie, een wroetvarkentje, is overheerlijk. De gastheer vertelt over het varkentje. Komt uit Meppel, en het zachte stuk vlees dat we krijgen komt uit zijn ruggetje. Ik heb ineens beelden van een klein rozig beestje met een stuk uit zijn rug. Niet fijn. Ik vraag de gastheer hoe het met hem is afgelopen. Hij blijkt te zijn verwerkt tot hammetjes, pastrami en stoofpotjes. Gek genoeg denk ik ‘Gelukkig, hij is dus dood’.

Aan de andere zijde van het restaurant zitten vier oude besjes aan tafel. Ik schat ze mínstens vijfentachtig jaar. Witte tot lilakleurige permanentjes. Allemaal een bril. Een met een stok naast haar stoel, de ander met een rollator. Allevier hebben ze van die ruime bloezen met vage pastelvegen. Ze doen me denken aan Norman Rockwelltekeningen. De dames gaan compleet op in het vintage-interieur en ik teken ervoor om er over veertig jaar ook zo bij te zitten met een paar vriendinnen.

Manlief had dit verrassingsweekend georganiseerd met de uitspraak: ‘We gaan naar een plek waar we alle sterren aan de hemel kunnen zien!’ Hij weet waar ie me mee kan lijmen 😉. En waar ik hem op andere verrassingsmomenten de oren van de kop kan zeuren, had ik deze keer besloten gewoon mee te gaan in dat wat zou gebeuren. Helaas raakte de hemel in de loop van de avond bewolkt. Toch is het bijzonder om op een plek te zijn waar het zó stil en zó donker is, dat het zou kúnnen. De mogelijkheid is genoeg voor mij. Ik val in slaap met de gordijnen en de ramen open, en met een glimlach op mijn gezicht.

Vurig ontwaken

Ik lees het boek Inwijding. Dat boek gaat, in een notendop, over een Hongaarse vrouw die paranormale gaven heeft en die zich op een bepaald moment herinnert dat ze in een vorig leven de dochter van een Egyptische farao was en dat ze graag ingewijd wil worden als hogepriesteres. Het verhaal vertelt over alle beproevingen op haar pad.

Tegelijkertijd geeft het boek inzichten in wiskundige vraagstukken, de verbanden tussen sterrenstanden en lotsbestemmingen, het hoe en waarom van de piramiden en en zeven niveaus van bewustzijn waarin leven zich manifesteert.

Er zijn echt hele pagina’s die ik zou kunnen herlezen en herlezen, zonder er eigenlijk een touw aan vast te kunnen knopen. En toch. Toch weet ik dat wat ze schrijft, hout snijdt. Ik heb inmiddels veel verschillende spirituele boeken gelezen en er zijn zoveel overeenkomsten in de verhalen. Ik ben ervan overtuigd dat die schrijvers niet allemaal elkaars boeken hebben gelezen (en overgeschreven 😊). Er is gewoon meer.

Dat is waar ik aan denk als ik vannacht wakker word. Of eigenlijk vanmorgen. Het is voor het eerst in een heel lange tijd dat ik de nacht heb doorgeslapen. Eens niet uit bed hoefde om te plassen, of een plotselinge plaatselijke hittegolf voelde waardoor ik de dekens van mij af gooi. Het is vijf uur als ik wakker schrik uit de droom, waarin ik in een brandweerauto op weg was naar het blussen van een brand.

Werd ik wakker omdat ik de brand niet wilde blussen? Was het misschien wel een vurig ontwaken?

Grote boodschap van de koe

Na het eten loop ik mijn dagelijkse avondwandeling met Knoet. Eén bal in haar bek, de ander in de weggooistok. Mensen moeten altijd erg lachen als ze haar zien, omdat ze aan één bal niet genoeg heeft. Ze is ook echt in staat bal nummer 1 vast te klemmen tussen haar kaken en bal nummer 2 tussen haar voorpoten. Ondertussen hard kwispelend en ondeugend kijken naar wat ik zal doen.

Ik loop een klein stukje verder dan anders. Heb geen zin om dicht achter andere mensen met twee hondjes te lopen, ik wil de vrijheid voelen om de bal te kunnen gooien. Als ik bij het hondenpaadje aankom, zijn we alleen. De zon is al onder, maar heeft nog een roodgloeiend spoor als bewijs van haar aanwezigheid aan de lucht afgegeven. In de verte een glanzend gele halve maan. Het weiland, waarlangs vorig jaar de hele heg is verwijderd, is inmiddels volledig hersteld. In het hoge gras staat in de verte een enorme kudde jonge koeien.

Ik hoor ze ruisen. Ja, dat is echt het woord voor het geluid dat ze maken. Zag ik deze week nog een heel grappig filmpje van een kudde runderen die achter een op-afstand-bestuurbaar-autootje aanholde, vanavond zie ik een soortgelijke kudde door het gras huppelen zonder zichtbaar attractiepunt. Ze komen onze kant op. 

Knoet kan nogal heftig blaffen als ze koeien ziet naderen. Maar ja, vandaag heeft ze één balletje in de bek en achter de ander wil ze nog steeds aanhollen, dus dat blaffen is pietsie moeilijk. Ik besluit ze beide, de koeien en Knoet, een beetje nieuwsgierig naar elkaar te maken. 

Als de koeien tot stilstand zijn gekomen voor het prikkeldraadhek, til ik Knoet op. Ze draait en beweegt zich alle kanten op, had duidelijk een ander plan. De interesse van de koeien is evenwel gewekt en ze komen zo dichtbij dat hun lange spitse en harige tongen mijn hand kunnen raken. Knoet springt op jolige wijze uit mijn handen.

Ik probeer het nog een keer. Ook deze keer ontwurmt ze zich aan mijn greep. Een van de koeien slaakt een diepe kreet. Alle anderen deinzen achteruit. Achgossie; ze raakte het prikkeldraad aan met haar neus. Ik vind het sneu en moet toch een beetje lachen om de gekkigheid die we hier met ons allen vertonen.

Ik mijmer verder over de bijzondere dames die voor mij staan. Later vanavond zoek ik op internet naar de symbolische betekenis van deze oer-Hollandse dieren. Ik lees stille verbazing, omdat toeval niet bestaat: De koe is het oersymbool van de Grote Moeder. Tegelijk hemels en aards symbool. Hemels, omdat haar horens een halve maan vormen: symbool van vruchtbaarheid. Bovendien wijzen de oude Sumeriërs erop hoe de kleur van de koeienmelk lijkt op die van het maanlicht! Aards, omdat zij door haar voedende kracht lijkt op moeder aarde. Door haar kalme aanwezigheid ook symbool van rust en vrede.

Knoet holt verder. Gelukkig zijn de ballen soort van lichtgevend en kan ze ze nog steeds zonder problemen uit het gras oprapen. Ik loop rustig verder. Dit was precies wat ik even nodig had. Plezier om niets, met een grote boodschap van de koe.

Spider’s meaning of life

Sinds ik terug ben van vakantie doe ik één ding bijna dagelijks hetzelfde. Als ik de tuin inloop en over het pad naar het achterste terras wil gaan, hangt er op ooghoogte een spinnenweb. Elke keer weer maak ik dat web voorzichtig aan één kant los en hang het terug in de coniferen rechts of de beukenhaag links, zodat ik verder kan lopen.

Zo gaat dat met patronen. De spin herhaalt keer op keer zijn werkwijze, die blijkbaar veel, of dan toch in ieder geval genoeg, eten oplevert. En steeds weer probeer ik hem zachtjes over te halen zijn web ergens anders te spinnen. De macht van zijn gewoonte is in dit geval sterker, of de winst schijnbaar groter, dan te leren en te verhuizen.

Ik heb de afgelopen jaren veel geleerd over mijn eigen patronen. En nog. Dagelijks. Ik sta zoveel bewuster in mijn leven. Het is niet altijd makkelijk, maar zeker wel boeiend. En ook nu worstel ik weer flink met een aantal van die gewoonten en aangeleerde gedachten. 

Zo stond er stond vorige week een artikel in de Volkskrant dat mijn sudderende besluit het kookpunt bijna deed bereiken: het al dan niet stoppen met social media. Ze hebben me zoveel gebracht de afgelopen jaren, maar de laatste paar maanden merk ik dat ze me in de weg zitten. Omdat het patroon van ‘even snel kijken’ me in de weg zit om de dingen te doen die goed, of beter, voelen voor mij.

Een patroon dat voor mij vergelijkbaar is met bijvoorbeeld chips eten, of een wijntje drinken. Ik weet dat net niet goed voor me is, en tóch doe ik het. Of doorgaan terwijl ik pijn en moeheid voel. Gewoon niet luisteren naar de signalen van mijn lichaam. Vandaag is een dag dat ik wél luister. Omdat ik gisteravond, tijdens de na-het-avondeten-wandeling met Knoet precies dat deed wat ik vanmorgen op de social media teruglas (dat dan weer wel):

Sure, your work matters, and meeting deadlines and getting bills paid and all. Finding purpose, feeling like you are useful with your time. But please remember this week that ‘you’ (beyond all that) matter as well, like your health of mind, body and heart. Your peace matters. Your smile. Gazing at the moon and talking under the stars. Taking a moment to watch the sunset. All these ‘little’ things that mean the most in the end. So take your moments. Do not let the true meaning of life slide by.

Ik liep tot het einde van het hondenpaadje, vroeg me af waarom dáár nou geen bankje staat. Ging zitten op een soort van waterput en bleef daar net zo lang tot de zon bijna onderging en ik de smalle sikkel van de nieuwe maan zag. En vroeg mijzelf af: Zou die spin dit misschien doen, telkens als ie weer, in zijn web, dwars over mijn tuinpad hangt?

Stay wild moonchild

Wat je aanhad
Herinner ik niet meer
Wel jou, je
Grote bruine ogen
En Snoopy in je hand

Nog geen meter hoog
Zit alle wijsheid
Al en nog steeds
In jouw kleine lijf
En leeft je ziel alle ruimte

Blijf zoals nu
Ruwe diamant, wijs tegelijk
Dans als een vlinder
Zing als een fee
Leef op de wind

En ga door met knuffelen
Zoals je in de zomerzon
Tot tranen geroerd
Deed met mij

Stay wild
Moonchild

Basel, 27 augustus 2016

Adem in mijn hart

Soms zijn de woorden op
Die kunnen vertellen wat ik voel
Of zit mijn hoofd te vol
Om te schrijven wat ik bedoel

De adem van haar ziel
Stokt dan in mijn hart
Dat volloopt van verlangen
Warm, zacht en verward

Wat zou ik dan graag willen
Zwijgen en weer praten
Knuffelen en kussen
Met zij die hier niet meer is

Maar de klok kan niet meer terug
Naar vijf jaar geleden
Om de hobbels van ons leven
Voor eeuwig glad te strijken

Dat hoeft ook niet
Omdat we in mijn hart
Elkaar altijd weer tegenkomen
En ze daar zal blijven wonen

Gerrie Gilvert-Dijk, † 1 september 2011