Glimlach van de dag

Ik las laatst een boekje over ‘hostmanship’. Dat is de kunst om mensen het gevoel te geven dat ze welkom zijn. Ik las het in het kader van mijn werk als communicatieadviseur in de geestelijke gezondheidszorg. Maar de inhoud ervan pakte mij nog veel meer in persoonlijke dan in professionele zin.
Het boekje ging namelijk heel erg over ‘samen’, over ‘voor en met elkaar’ en over de aan mijn hart gelegen onderwerpen zoals ‘contact’ en ‘dialoog’. Een voorbeeld: de auteur had aan een stewardess gevraagd wat zij het ergste vindt in het contact met haar passagiers. ‘Als ze me niet aankijken’, had ze gezegd. Daar kan ik mij niets bij voorstellen; dat je als passagier een vraag stelt aan een stewardess en haar daarbij niet aankijkt.
Alhoewel, ik heb die ervaring andersom eigenlijk regelmatig in winkels. Dat ik aan de kassa kom om af te rekenen en dat de caissière me niet aankijkt, en dat het hele betaalproces lang. Eigenlijk gewoon knap dat ze het zo lang volhoudt, vind je niet?
Ik doe persoonlijk liever het tegenovergestelde. Als ik op straat of in een winkel loop, kijk ik naar de mensen in mijn nabijheid. De meesten kijken wel, maar zien me niet, willen me niet zien. Degene die wel ziet, mag zondermeer rekenen op mijn glimlach of vriendelijke groet. Omdat ik weet dat je voor sommige mensen namelijk de enige glimlach van de dag uitdeelt en omdat ik vind dat de wereld best wat vriendelijker mag zijn. Ik hoop in ieder geval dat ik daarmee een bijdrage lever aan het gevoel van mensen dat ze welkom zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s