Winterse sprookjeswereld

Als ik vanmorgen op werk aan ga, is het nog donker. En mistig en tegen het vriespunt. Goed aangekleed, met muts en regenbroek, fiets ik het dorp uit.

Gedurende mijn fietstocht wordt de wereld wakker. Als ik nog een kilometer of drie te gaan heb, fiets ik tussen de A50 en de Doorwerthse Heide. Die ziet er nooit hetzelfde uit; vandaag is hij adembenemend. Ik stap van de fiets om een imaginaire foto te maken, terwijl de auto’s achter mij schijnbaar geluidloos over het asfalt razen.

Ik zie een waar pastelpalet. Onderin mijn beeld het wat slordige prikkeldraad, wit van rijp en bevestigd aan bruingrijze palen. Hier en daar zie ik een eenzaam spinnenweb vol bevroren dauwdruppels. De heideplantjes variëren in kleur van donkerbruin naar paars. Ertussen staan pollen beige graspluimen. In de verte een groepje witte berkenstammen, met zwartgrijze takken als tooi. Over alles wat ik zie hangt een witte waas, van rijp en mist. De lucht is prachtig ijsblauw, zachtjes aangelicht door de net niet meer volle maan.

Met dit beeld in in mijn hoofd en hart ga ik mijn werkdag aan. Zingend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s