Groeiend gemis

Ik voel me onrustig en weet niet waarom. Ik herken het gevoel, heb het vaker gehad. Een soort kriebel in mijn buik en moeite om me te concentreren op één ding. Eigenlijk nog wel meer dan dat. Gewoon moeite om me te concentreren. En verdrietig bovendien. Om alles wat er niet meer is.

De mindfulness en yoga ten spijt, het lukt me niet om het verdrietige gevoel weg te ademen of om het er gewoon te laten zijn. Het moet wég. Ik wil vrolijk zijn, in een zonnige zomerjurk fietsen, de warme wind langs mijn blote benen voelen waaien. Deuren en ramen open, het zonnescherm naar beneden. Op een matje doezelen in de tuin. De vogeltjes van het dak horen vallen. De poes loom langs zien lopen om zich vervolgens te rollen in de tuin. Uitkijken naar de geur van gegrild vlees en een lekkere salade. Niets aan de hand, het leven is leuk.

In plaats daarvan zit ik binnen. Te kijken naar de eerste sneeuwvlokken uit een grijze lucht. Het werk roept, maar nodigt nog niet uit. De stapel was wacht. De decembermaand is net begonnen. Er zullen nog een paar moeilijke dagen volgen deze maand, want alles is anders sinds vorig jaar september. Nog steeds. Het verdriet slijt, zeggen ze, maar het gemis wordt groter.

Dat is wat ik voel vandaag. Kriebel in mijn buik en moeite om me te concentreren op één ding. En verdrietig bovendien. Om wie niet meer is en ook niet meer zal komen. En het gevoel mag er zijn.

Ik kijk naar wat ik heb, mét dat groeiende gemis, prijs mijzelf -zelfs met mijn gevoel vandaag -gelukkig. Ik haal diep adem en ga verder op mijn reis door het leven. De zomer komt vanzelf weer langs. En zij? Zij is altijd bij mij…

Advertenties

2 gedachtes over “Groeiend gemis

  1. Cees Janssens zegt:

    Vanmorgen dacht ik via twitter dat je op een mooie witte wereld zat te wachten
    Nu lees ik dat het tegendeel waar is
    Ik begrijp ook waarom .het zal nooit meer hetzelfde zijn
    Leven is loslaten maar slijten doet het nooit
    Ja de scherpe kantjes gaan er af, maar zoals jezelf zegt, zij is altijd bij me, en daar hoort soms ook verdriet bij en ook het gemis draag je mee omdat ze altijd bij je is
    Sterkte en een goede levensreis
    Het is net of ik vandaag een stukje met je meeloop na het lezen van het laatste stukje van je verhaal
    Het raakt me ondanks ik altijd een wintermens ben geweest merkte ik vandaag ook dat dit verleden tijd is geworden en dat voelt verdrietig
    Daarom zijn we samen op stap vandaag denk ik

    • afrantzen zegt:

      Dank voor je lieve reactie, Cees. Het gaat natuurlijk op en af, verdriet en geluk horen bij elkaar in die zin dat het een niet bestaat zonder het ander. Ik ervaar momenten van geluk omdat ik verdriet ken. En andersom. December valt tot nu toe de verdrietige kant op. Maar ik kan ook weer genieten van die sneeuwvlokjes … Fijne avond!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s