Pluisgevoel

Ik ben opgegroeid met het pragmatische ‘niet lullen, maar poetsen’. Dat heeft me veel positiefs gebracht. Ergens in mijn leven heb ik daar onbewust ‘niet voelen, maar poetsen’ van gemaakt. Gevolg: alles wat op een To do-lijstje stond ging vóór op wat ik fysiek of emotioneel voelde. Je raadt het al: dat ging op de lange termijn wringen.

Het huis was aan de het einde van de dag altijd schoon, de was lag altijd gevouwen in de kast, de kinderen lagen altijd tevreden, met een volle buik en schoon in bed. En ik? Ik lag ’s avonds altijd bekaf op de bank, alleen in staat om nog wat tv te kijken. Ik had immers ook gewoon een leuke, maar lange en hectische werkdag achter de rug. En kwam na het afvinken van mijn To do-lijstje niet meer toe aan bedenken of voelen wat ik wilde doen, laat staan dat ik ook nog echt iets ging doen.

De laatste jaren hebben hierin verandering gebracht. Met vallen en opstaan, dat dan weer wel. Pijn in mijn lijf en blijven botsen met de lessen in mijn leven hebben mij gebracht waar ik nu sta. En dat betekent: ‘nog steeds poetsen, maar vooral ook lullen en voelen’ :-).

Daar kwam vandaag een mooi gelukje voor zoonlief uit. Want bikkel die ik normaal gesproken ben, vond ik mijzelf vanmorgen eigenlijk een watje dat ik geen zin had om te fietsen naar mijn werk. Ik vond het te koud en was moe. Pakte met een schuldgevoel de autosleutels en schonk er de rest van de dag geen aandacht meer aan. Tot om half vier mijn mobiel ging. Zoonlief was met de fiets over de kop gegaan en kon niet meer fietsen, terwijl hij nog 14 kilometer te gaan had. Toen was het toch fijn dat ik niet eerst drie kwartier naar huis hoefde te fietsen, om vervolgens met de auto nog eens die 14 kilometer te rijden. Ik wist het op dat moment zeker: het was ’s morgens te koud, ik was te moe voor de fiets, zodat ik ’s middags zou begrijpen dat er gewoon sprake was geweest van mijn intuïtie, of liever gezegd: mijn ‘pluisgevoel’!

Advertenties

Een gedachte over “Pluisgevoel

  1. Cees Janssens zegt:

    En zo is heel het leven.
    Vallen, opstaan en leren
    En weet je vallen doet pijn, maar zolang je altijd maar weer opstaat dan kun je weer verder met leren

    Het is een groot groeiproces wat nooit ophoud, zolang je na het vallen maar op blijft staan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s