Langs Memory Lane

Klokslag negen uur stap ik in de auto. Het regent zacht en het is koud. Ik rij langs de eendenvijver, waarin een enkele eend dobbert die -naar ik mij heb laten vertellen- geen last heeft van de kou. Ik zet de radio aan en rij zuidelijk.

Onderweg komt het leven langs. De basisschool van jongste zoonlief, die daar komend jaar onze basisschooltijd zal afronden. ‘Zaterdagochtend’ rijdt voorbij, in de vorm van de windgevoelige vlakten die ook wel voetbalvelden heten. Ik rij het spoor over, dat mij doet denken aan het kippenlijntje tussen Ede en Amersfoort, uit de beginjaren van mijn loopbaan.

De snelweg over, die ons zeker de laatste jaren zeker twee keer per maand naar onze ouderlijke huizen in glooiend zuid-Limburg leidt. Ik rij door een nieuw stukje Nijmegen, -Noord. De eerste keer dat ik over deze weg, waar nu veel huizen langs staan, reisde was op een zonnige Hemelvaartsdag, zeker twintig jaar geleden. Toen studeerde ik net en besloot met mijn lief de lege polder in te fietsen; we belandden tien kilometer verder op de braderie van het dorp dat wij jaren later óns dorp zouden noemen.

Ik beland in de file voor de Waalbrug. Ik neurie mee met Chris Rea. Cliché, maar toch ook de ultieme start van de weken voor Kerst. Ik rol langs het Valkhof waar ik hoogzwanger en dolgelukkig mijn bruidsreportage liet maken. De stad in, door, langs Memory Lane.

Om kwart voor tien parkeer ik mijn auto. Het leven kwam langs en is goed in het hier en nu. Laat de werkweek maar beginnen!

Advertenties

Een gedachte over “Langs Memory Lane

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s