De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

Onlangs werd ik als door een bliksemflits getroffen door inzicht in de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Enkele jaren geleden startte ik als loopbaanadviseur en noemde mijn bedrijf Diadox; dialoog in de paradox. Pas later ontdekte ik dat die naam over mijzelf ging, over wat ík te leren heb in dit leven. Leren om de dialoog aan te gaan en hem, indien nodig, op te zoeken in de paradox. De paradox was voor mij de samenleving waarin alles snel, groots en meeslepend ‘moet’ zijn en waarin het goed is om af en toe stil te staan. Mijn slogan werd dan ook: stilstaan om vooruit te komen.

Inmiddels kijk ik anders naar de paradox. Het gaat namelijk niet meer om snel, groots en meeslepend versus stilstaan om vooruit te komen. Beide zijn goed, afhankelijk van de bril die ik op heb. De paradox is nu voor mij de zwaarte van het bestaan versus alle inspanningen die wij allemaal doen om die zwaarte dragelijk te maken. Die moeite leidt echter niet alleen naar licht en lucht, maar voor veel mensen ook naar leegte. Ik noem het een paradox omdat het lijkt alsof ze niet bij elkaar horen. Maar dat doen ze wel en ze hebben elkaar juist nodig om in balans te komen. Regen kan niet zonder zonneschijn; je weet pas wat geluk is als je ook verdriet hebt ervaren.

In deze donkere dagen voor Kerst ben ik dankbaar dat ik tot dit inzicht ben gekomen. Dat dat nu zo voelt heeft alles te maken met de fase waar ik in zit en waarvan ik me gek genoeg pas sinds kort realiseer dat ie (nog steeds) rouw heet. Verdriet, chagrijn, depressiviteit, neerslachtigheid, zinloosheid; ik ken het allemaal, voel(de) het allemaal. Heb het steeds ontkend en geprobeerd het weg te stoppen. Nu weet ik waarom; iets moest mij duidelijk worden. Ik moest mij nog bewust worden hoezeer ik er middenin zit. Nog steeds. Ik wilde dat niet, ontkende het. En hield het daarmee tegelijkertijd vast. Hoezo paradox?

Nu ik het weet kan, mag ik het loslaten. De rouw mag er zijn, net zoals alle snelle, grootse en meeslepende dingen in het leven. Daarom voel ik nu vooral ook dankbaarheid. En licht en lucht. Eigenlijk alles, behalve leegte. Ik voel ruimte voor bezinning, plezier en de dingen doen die ik belangrijk vind. Voor nu betekent dat dat ik even gas terug neem op dit blog, ik ben er weer in het nieuwe jaar. Ik wens je fijne feestdagen toe en een warm en liefdevol begin van 2013!

Advertenties

4 gedachtes over “De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

  1. Jozee van Kroonenburg zegt:

    Anita, ook voor jou, je gezin, en familie, hele fijne feestdagen en een gezond 2013.
    Bedankt, voor je mooie/leerzame/ontroerende/herkenbare/rustgevende enz. stukjes op je blog.
    Ik hoop er, ook komend jaar weer van te leren/genieten.

    Groetjes,
    Jozee.

  2. Cees Janssens zegt:

    Ook voor jou en le dierbaren fijne feestdagen
    Alle goeds en gezondheid voor het nieuwe jaar en via je blogs bedankt voorr het oude
    Ook dit stukje is weer prachtig geschreven en de diepte van je stukjes worden met de dag rijper.
    Neem je rust en ik wacht intussen weer op je volgende pennenvrucht

    Groeten
    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s