Het hoofd leeg wroeten

Het is bijna lunchtijd, als ik besluit de koe bij de horens te vatten. Of liever gezegd, de blauwe regen, want die is hoog nodig aan een snoeibeurt toe. De, en niet ónze blauwe regen, want hij is van onze buren. Acht jaar geleden leidden wij de eerste takken over de omheining, richting onze tuin en het slaapkamerbalkon. Inmiddels zijn we intens verbonden door die gevlochten lianen en stammen. Verhuizen is er niet meer bij voor onze buren, want we zijn veel te bang dat er dan blauwe regenhaters komen wonen.

Ik begin helemaal rechts van het balkon. Knip alle kleine en zijtwijgjes en – takjes weg en laat ze op het terras in de tuin vallen. Werk zo langzaam maar gestaag naar de linkerkant van het balkon en naar de regenpijp, waar de blauwe regen zich hartstochtelijk aan vast houdt. Vervolgens veeg en raap ik alle gevallen bladeren van het balkon, stop ze in een vuilniszak die ik elegant naar beneden laat glijden. Plof!

Beneden in de tuin aangekomen pak ik een ladder en knip het blauwe-regen-afdak naast ons huis bij. Als de blauwe regen tot een skelet verworden is, stop ik met knippen. Het ziet er nu kaal uit, maar als ik mijn ogen dicht doe, kan ik de enorme blauwe en geurige trossen al weer ruiken en zien.

Ik haal de groenbak, verknip alle gevallen takjes tot minuscule potloodachtige stokjes. Die raap ik in groepjes van de grond en gooi ze in de bak. Daarna volgt het leukste deel van de middag. Met een bezem de resterende blaadjes bij elkaar vegen en tot slot met mijn handen mijn hoofd, ahum, mijn tuin leeg wroeten.

2 gedachtes over “Het hoofd leeg wroeten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s