Ezeltje prik en jonge sla

Er zijn een paar dieren waar ik een echt zwak voor heb. Ezeltjes vallen in die categorie. Ik kan me een dia van vroeger herinneren waarop ik op een ezeltje zit, mijn moeder staat ernaast en houdt me vast. Later hebben we de paardenliefde gedeeld, maar de warme plek in mijn hart voor ezeltjes moet toen ontstaan zijn.

Ik verkeer in de luxe dat mijn werk zich in een bosrijke omgeving bevindt. En dat ik dol op fietsen ben. Zo kan het voorkomen dat ik, zoals vandaag, midden op de dag op mijn fiets stap om een ‘dienstreis’ te maken. Van Wolfheze naar Arnhem. De route varieert. Vandaag koos ik voor een route langs bos, door een chic dorp, over een lange weg met beuken erlangs en … een weiland met twee ezeltjes.

Nu had ik die ezeltjes al eens eerder gezien, maar me toen niet de tijd gegund om even bij ze stil te staan. En ook al zat ik vandaag krap in mijn tijd, of misschien wel juist daarom, stopte ik en stapte ik van mijn fiets. Vanaf het moment dat ik dat deed, had ik hun volle aandacht. Ze keken op van de polletjes gras waaraan ze wat knabbelden. Hun enorme oren recht omhoog en naar voren, klaarstaand om ieder geluidje dat ik zou maken op te vangen.

Een wat over het paard getild paard of pony wil nog wel eens twijfelen, maar zij aarzelden geen moment en stapten overtuigd op mij af toen ik ze zachtjes lokte. Een grijze en een bruine. Bijzonder was het geluid dat ze maakten toen ze naar me toe kwamen. Een geluidje, ergens tussen een beginnende balk, een zacht miauwtje, het schrapen van een keeltje, ik weet niet hoe ik het precies moet omschrijven, anders dan dat het superlief klonk.

Hun vacht voelde heerlijk zacht, wollig en warm. Niks geen ezeltje prik. Met hun stevige grijze monden beroerden zij om de beurt mijn vingers. Duidelijk op zoek naar iets lekkers. Helaas had ik niets voor ze, anders dan de warmte van mijn hand. Ze voelden voorzichtig of er écht niets te halen was en gaven af en toe een vriendelijk likje. Ik had er goud geld voor over gehad om ze wat jonge sla of wortels te kunnen geven! Met die belofte aan hen in mijn gedachten stapte ik weer op mijn fiets en reed weg. De ezeltjes keken mij na met gespitste oren tot ik enkel een stipje aan hun horizon was.

3 gedachtes over “Ezeltje prik en jonge sla

  1. Cees Janssens zegt:

    Na de tweets en je verhaaltje te hebben gelezen, kwam ik natuurlijk ook jonge sla tegen
    Maar om jonge sla nu aan de ezeltjes op te willen voeren gaat me wel een beetje te ver (hahaha)
    Maar dat neemt niet weg dat het weer een sfeervol verhaaltje was
    Nog een vraagje
    Heb jij wel eens van de bombardeerkever gehoord?
    Een werkelijk wonder van de natuur
    Fijne avond en ik kijk weer uit naar je volgende verhaaltje
    Groetjes
    Cees

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s