Verschillen verbinden

Het gebeurt mij, ochtendmens, niet vaak dat ik op dit tijdstip nog op ben, laat staan dat ik een verhaal voor mijn blog zit te schrijven. Toch is het geen moeten, maar willen. Hierna kruip ik heerlijk onder de wol tot de wekker om kwart voor zes weer zal gaan. Dit schrijven is namelijk een vorm van loslaten.

Dat loslaten was het laatste gespreksonderwerp dat ik vandaag met een paar dierbare vrouwen had. Dat ik dat nóg meer zou mogen doen (waarop mijn antwoord was dat ik het vast kan als ik 80 ben). Het mooie is evenwel dat loslaten precies is wat dat groepje vrouwen met elkaar doet. En dat we elkaar daarin vervolgens prachtig vasthouden, ons met elkaar verbinden.

Het zijn namelijk de vrouwen, die ik leerde kennen toen ik zwanger was van mijn oudste zoon, inmiddels zonder twijfel een puber. We ontmoetten elkaar voor het eerst voor een gesloten deur van het Groene Kruisgebouw, voor onze eerste dan wel zoveelste pufles, afhankelijk van hoeveel zwangerschappen enkele van ons al achter de rug hadden. Goed, de deur was gesloten, bleef gesloten en daarmee brak het ijs. Gelukkig nóg niet de vliezen, want die pufles moest nog komen. Ik woonde het dichtste bij het Groen Kruisgebouw, en zo kwam het dat we de eerste les in mijn piepkleine maar gezellige woonkamer hadden.

De buiken werden dikker, de baby’s werden geboren. Verhalen volgden, evenals de nagym. En op de een of andere manier zijn zes van de oorspronkelijk dertien vrouwen aan elkaar blijven plakken. Ongeveer eens per kwartaal zien we elkaar. De kinderen komen allang niet meer mee en de thee voor ons en de spekjes voor de kids zijn vervangen door wijntjes, etentjes en gezellige avonden. Nog steeds eens per kwartaal.

We zijn ontzettend verschillend, maar juist die verschillen binden ons. En omdat we zo verschillend zijn, kunnen we elkaar ook heel goed loslaten. Wat zou het toch mooi zijn als meer mensen op zo’n manier met elkaar in het leven konden staan. Verbinding als het nodig is, loslaten als het mogelijk is. En ondertussen genieten van de gekste, ontroerendste, herkenbare en volslagen onherkenbare verhalen van vrouwen, die ik bij toeval trof. Enkel en alleen omdat we tegelijkertijd ooit een baby in de buik hadden. Mooi toch?

Advertenties

3 gedachtes over “Verschillen verbinden

  1. Jacqueline Slingerland zegt:

    Hallo Anita,

    Weer met veel plezier jouw blogs gelezen. Kijk ik altijd naar uit en vandaag haal ik er weer een mooie zin uit Verbinding als het nodig is, loslaten als het mogelijk is. Deze zin meld ik even aan een vriendin! ;-)) Zou inderdaad fijn zijn als meerdere mensen zo denken.

    Ik wens je alvast een fijn weekend! Anita, leuk om weer eens een keertje af te spreken, waar en wanneer?

    Groetjes, Jacq

    >>> Diadox 01/23/13 11:59 >>>

    afrantzen posted: “Het gebeurt mij, ochtendmens, niet vaak dat ik op dit tijdstip nog op ben, laat staan dat ik een verhaal voor mijn blog zit te schrijven. Toch is het geen moeten, maar willen. Hierna kruip ik heerlijk onder de wol tot de wekker om kwart voor zes weer zal “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s