Beschamend voorrecht

De krant op zaterdagochtend. Ik verbaas me erover dat het echte nieuws van gisteren pas vanaf bladzijde zeven staat beschreven; de meteorietinslag in Rusland. Van het nieuws op bladzijde acht en negen val ik stil. De winnaars van World Press Photo 2012.

Gisteravond zag ik de winnende foto’s al in het acht uur journaal. En op een akelige manier vind ik ons altijd afgestompt reageren op wat er te zien is op die foto’s. De winnende foto laat huilende mannen in een steegje in Gaza Stad zien, met in de armen van de mannen vooraan twee broertjes, die naar de moskee worden gedragen om te worden begraven. Hartverscheurend. Sasha de Boer besluit het nieuwsitem met een guitige opmerking over de kleurenpracht van natuurfoto’s.

Vanmorgen zie ik de foto staan op bladzijde negen van mijn krant. Ernaast een feitelijke beschrijving van wat ik zie. Twee overleden broertjes zijn op zichzelf al een onverdraagbaar verdriet voor hun dierbaren; het verhaal dat de fotograaf erover vertelt op de bladzijde ervoor verplettert mij. En maakt mij, als rijke en veilig in het Westen opgegroeide en wonende vrouw terecht heel erg klein en vooral ook heel erg duidelijk hoe bevoorrecht ik ben.

Want wie gaat de moeder van deze jongetjes vasthouden als zij bijkomt op de intensive care en verteld wordt dat haar huis, haar man en haar kinderen er niet meer zijn, omdat we in een wezenloze wereld leven waar wordt geschoten, gebombardeerd en gevochten? Wie gaat haar troosten, verzorgen, liefhebben? Wie gaat zij nog troosten, verzorgen, liefhebben? Soms haat ik mijn wereld en schaam ik mij ervoor een mens in het Westen te zijn, omdat wij in al onze rijkdom niet in staat zijn om ook anderen in veiligheid en geluk te laten leven.

De kans is groot dat ik morgen weer een verhaaltje schrijf over de vogels in mijn tuin. Maar de jongens op de foto en hun moeder staan onuitwisbaar in mijn gevoel gegrift.

2 gedachtes over “Beschamend voorrecht

  1. Cees Janssens zegt:

    Ontroerend wat je daar neerzet Anita
    Het is inderdaad zo dat je je soms schaamt omdat je als rijke en veilige westerling niet in staat bent krachten te bundelen om dit gruwelijke verdriet en die waanzin te stoppen.
    Het maakt mij ook vaak somber als ik er mee geconfronteerd word in wat voor een wereld we eigenlijk leven. Dit kan nooit de bedoeling zijn.
    Groeten
    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s