Het leven als een Zwitserse berg

Vandaag was ik getuige van een mijlpaal in het leven van twee mensen. De een is een collega van een respectabele leeftijd die promoveerde tot doctor. De ander is mijn jongste zoon, die een definitieve keus moest maken voor een middelbare school.

Die twee mijlpalen brachten mij ertoe het leven te vergelijken met een Zwitserse berg. De eerste jaren van het leven, pak hem beet tot het einde van de basisschool, vormen het dal. Lieflijk begroeid met gras en vol met bloemenweiden; daartussen prachtige chalets en een enkele romantische kerktoren. Positief, vrolijk, gezellig, maar wellicht ook wat oppervlakkig.

Dan wordt het tijd om de rugzak in te pakken en de wandelschoenen aan te doen om de wijde wereld in te trekken of, in dit geval, de berg te bestijgen. Om over bospaden langs koude stroompjes en loofbomen naar boven te lopen. Af en toe gaat de weg ineens steil omhoog en voor je het weet is er een hele afstand in lengte- en hoogtemeters afgelegd. De ontwikkeling gaat met enorme sprongen, de huizen, dieren en mensen in het dal worden snel kleiner en al gauw loop je tussen de naaldbomen.

Afhankelijk van de keuzes in je leven bereik je vroeger of later de alpenweiden. Ze staan wat mij betreft symbool voor de start van het werkende bestaan, het zoeken en vinden van een partner, het betrekken van een écht huis en het starten van een gezin.

Dan volgt aantal zware jaren. De kinderen zijn klein en vragen veel aandacht, evenals het werk. Je probeert je sociale leven daarnaast intact te houden, maar merkt dat je keuzes moet maken. De natuur kan niet alle planten voeden die zouden willen groeien op deze hoogte. Ze worden ook niet meer zo groot. Bodembedekkend zijn ze, en aangepast aan de mogelijkheden van hun locatie.

Er verschijnt een rustig en evenwichtig landschap. De planten die daar groeien doen dat in alle eenvoud en vooral heel pienter. Ze weten wat ze nodig hebben en laten dat zien in hun mooiste verschijning: edelweiss. Ik denk dat de levensfase als kinderen op eigen benen gaan staan er zo uit zou kunnen zien.

De sneeuwgrens komt in zicht. Oppervlakkig gezien lijkt het daar wat saai. Maar wandel- en reiservaringen boven de 3000 meter hebben mij geleerd hoe bijzonder, verstild en rijk het daar is. Bijzondere korstmossen, maar ook gletsjerranonkels zijn daar in staat te overleven en zelfs te bloeien. De eenvoud bedriegt. Van deze hoogte is het immers ook mogelijk de andere pieken van het gebergte en het dal te overzien.

De eeuwige sneeuw en een zachte overgang naar de hemel lonken. Maar niet voordat de zon hoog aan de hemel heeft gestaan en mij de adem heeft benomen in haar ondergang. Ik teken voor een leven als een Zwitserse berg.

Advertenties

Een gedachte over “Het leven als een Zwitserse berg

  1. afrantzen zegt:

    Goedemorgen Cees,

    Dank voor je reactie. Dat vind ik wel mooi, dat ik niet de enige ben, met deze gedachte. Gelukkig zit er variatie in woorden en beschrijvingen. Zo zie je hoe verschillend iedereen het leven én bergen ervaart, toch?

    Fijne dag!

    Verstuurd vanaf mijn iPad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s