De vraag achter de vraag blijven zien

Vandaag liep ik voor de derde keer in mijn inmiddels twintigjarige GGz-stafmedewerker-loopbaan een dag mee op een behandelafdeling. Op deze manier willen mijn collega’s en ik (meer) zicht op en begrip voor het dagelijkse werken op de GGz-werkvloer krijgen.

In het kader van mijn eerste baan ging ik 20 jaar geleden een halve dag naar de gesloten opname-afdeling van psychiatrisch ziekenhuis Zon & Schild in Amersfoort. Van die ervaring staat me nog één ding helder voor de geest. Hoe ik als pas afgestudeerd, onschuldig en gezond provinciemeisje in contact kwam met een manisch-depressieve jongen van mijn leeftijd, die niet voor de eerste keer was opgenomen. Een groter en indrukwekkender contrast had ik nog niet meegemaakt. Reken maar dat het binnenkwam!

De tweede keer betrof een dag meelopen op een afdeling voor ouderenpsychiatrie bij mijn huidige werkgever. Op de afdeling waren mensen opgenomen die niet alleen een psychiatrische stoornis hadden, maar ook nog eens lichamelijke klachten, waardoor ze vaak intensieve lichamelijke verzorging nodig hadden. De combinatie van mijn relatieve onbekendheid met levenspijn en het volledig meedraaien die dag, van vriendelijke praatjes tot billen wassen en van samen lunchen tot patientenbespreking, maakte mijn respect voor GGz-werkers diepgaand en langdurig.

Ook mijn leven vulde zich tussen beide meeloopdagen, maar zeker ook daarna, met ervaringen die van het pas-afgestudeerde, onschuldige en gezonde provinciemeisje een veertig-plus-vrouw-van-de-wereld maakte. Levenspijn bleef ook mij niet gespaard, maar werd gelukkig ook aangevuld met een aantal ‘lifechanging’ positieve ervaringen. Al met al bagage waarmee ik vooral nieuwsgierig en een klein beetje zenuwachting aan de dag van vandaag begon.

De nieuwsgierigheid is (wederom) omgezet in diep respect en de zenuwen verdwenen als sneeuw voor de zon, toen ik de betrokkenheid ervoer waarmee mensen in ‘mijn’ GGz hun dagelijkse werk doen. Zij spreken met veel liefde en warmte over hun ‘werk’, de kwetsbare medemensen die even of langer niet zonder professionele hulp kunnen. Dat zij in alle reuring van bezuinigingen, zorgzwaartepakketten en ander (financieel) leed steeds weer in staat zijn om te kijken naar de vraag achter de vraag van een mens in nood, vind ik een compliment waard. Waarvan akte!

Een gedachte over “De vraag achter de vraag blijven zien

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita
    Kom net thuis van een lezing over Santiago de Compostela
    Was heel mooi en indrukwekkend hoe de man over zijn reis vertelde
    Nu bij thuiskomst nog gauw je stukje gelezen
    Een mooi verhaal door je openheid die je er in weet te leggen
    Welterusten voor direct

    Groeten
    Cees

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s