De luikjes dicht

‘T is lichtbewolkt en zacht van temperatuur. Ik zit in de tuin, een zonnebril is gelukkig niet nodig. Ik kijk namelijk liever naturel naar de wereld om mij heen. Ik hoor de buurthond zich schudden, zijn halsband tinkelt. Achter mij kwettert een musje, in de dakgoot van de achterburen zingt een merel. Een échter lentegeluid bestaat volgens mij niet.

Verder is er een weldadige stilte. Best bijzonder in mijn buurtje, met jufferige achterbuurmeisjes -‘Neehee, jij bent de dochter en ikke ben de baas!’-, handige mensen met hogedrukspuiten, boor- en schuurmachines. Ik kan me daar redelijk goed voor afsluiten, maar de weldaad van het moment ben ik mij ook welbewust.

De planten in de tuin schieten deze dagen de lucht in. Lijken wel vuurpijlen, zo snel. Wat een andere lente dan vorig jaar. Toen was onze tuin nieuw en had ieder blaadje een verrassing en een belofte in zich. Nu weet ik wat er gaat komen en heb ik er misschien nog wel meer plezier in dan vorig jaar. Want ook al weet ik welke bloemen en planten er gaan komen, ze zullen toch weer anders zijn.

Een moment van rust. Drie weken redelijk gebuffeld in het werk, te druk privé en onschuldige maar hinderlijke hooikoortsklachten. Ik klaag niet, ’t is niets meer of minder dan een constatering. Een eetafspraak met spijt in het hart afgezegd, in de wetenschap dat op tijd naar bed mij goed zal doen.

Dan sluit ik mijn ogen en keer even in mijzelf. Straks gaat mijn buitenwereld weer draaien, maar nu – met de luikjes dicht- staat ie even stil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s