Geen Knabbel en Babbel, wel Roodkapje

Ze zeggen dat je je hele leven blijft verlangen naar het soort omgeving van je jeugd. In mijn geval zijn dat bossen en heuvels. In mijn jeugd heb ik veel met onze hond gewandeld in het bos, waar wij vlakbij woonden. Angst kende ik toen nog niet. Dat kwam later. Door verhalen over enge mannen en een enkele vervelende ervaring met een potloodventer. Tegen de tijd dat ik volwassen was, liep ik nooit meer alleen in een bos.

Daar kwam in 2005 verandering in. Ik besloot mij niet meer te laten weerhouden door angst dat er ‘iets’ zou kunnen gebeuren. Ik werk in een bosrijke omgeving, waar het heerlijk wandelen is. Ik koos voor het vervullen van mijn verlangen door dat in mijn lunchpauze te (gaan) doen. Samen met collega’s, maar vaak ook alleen.

Vandaag liep ik de route die ik destijds voor het eerst in mijn eentje liep. Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik me ooit heb laten weerhouden, ik geniet er zo van. Ik was in de vaste overtuiging een eekhoorntje te zullen zien. Nu hoorde, zag en voelde ik vanalles, maar zo’n kleine Knabbel of Babbel zat er niet bij. Dat geeft niet. Zingende vogels waren een fijn alternatief. Wat me vandaag vooral opviel waren de knoppen aan de bomen en struiken. Echt zo mooi om te zien, hoe ze frisgroen op knappen staan. De energie bruist er uit!

De wandeling bracht ook nog iets anders moois. Het besef dat ik me vreselijk verheug op de wandelingen die ik binnenkort weer in Zwitserland ga maken. Waar boshellingen zijn waar ik echt alleen mijn eigen, hijgende ;-), ademhaling hoor. Waar ik alle dagen de hele dag buiten ben, ‘come rain or come shine’.

Bossen en heuvels, ze hebben me ingepakt voor het leven. En alhoewel ik blij ben met elk soort natuurlijke omgeving, zoals die van mijn forensen-fietstochtjes door de Betuwe en het stroomgebied van de Rijn, loopt mijn hart over in een omgeving met grote en kleine woudreuzen en ‘ongelijk terrein’. Alleen héél grote boze wolven houden dit Roodkapje daarvandaan!

Zie ook Leven vanuit liefde

Een gedachte over “Geen Knabbel en Babbel, wel Roodkapje

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Ik sluit me geheel bij je aan en voel goed aan wat je bedoelt

    Gisteren was ik weer naar het Markdal gelopen en krijg dan altijd het gevoel dat ik hier geboren ben
    De stilte het wijdse het Mastbos vlak in de buurt

    Helaas wordt ik er tegenwoordig ook droevig van dat ik(nog) niet heerlijk een hele dag door die natuur kan struinen maar ik blijf er voor gaan omdat ik ook het gevoel heb dat ik daar thuis hoor

    Fijn weekend

    Groetjes

    Cees

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s