Misschien morgen

Geraakt in mijn hart alsof er rechtstreeks een pijl binnendrong. Zo voel ik mij vandaag. Een vraag stellen en het antwoord al weten. Terwijl als ik het antwoord krijg, ik mij toch zo geraakt voel dat ik ervan moet huilen.

Ik weet dat ik, juist omdat ik het antwoord al had voorzien, bij mijzelf op zoek moet naar die geraaktheid. Wat maakt dat het antwoord mij zo verdrietig maakt? Omdat ie raakt aan een pijn die er is, al heel lang is. Die pijn heeft te maken met verwachtingen. Die ik blijkbaar nog steeds niet kan loslaten.

Verwachtingen, omdat iets niet is zoals ik hoopte dat het zou zijn. Omdat ik het zo graag anders zou willen dan het is. Maar dan moet ik die verwachtingen (nog een keer) uitspreken. En dat durf ik niet, dat is te spannend. Omdat ik bang ben voor het antwoord. Dat het net zo’n antwoord is als vandaag, waardoor ik (weer) verdrietig en teleurgesteld ben. En omdat het dan misschien definitief niet wordt wat ik hoop en wens dat het is.

Loslaten, dat is het enige dat werkt nu. De pijl laten binnendringen, huilen, diep ademhalen en verdergaan. Dus dat is wat ik doe. Met weer een littekentje erbij. Ik hoop dat ie slijt en me sterker en rijker maakt. Maar zeker weten doe ik dat niet vandaag. Misschien morgen.

Een gedachte over “Misschien morgen

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita
    Pijnlijk dit te lezen
    Ik hoop voor je dat je het los kunt laten
    Loslaten daar zou ik nu intussen een heel boek over kunnen schrijven
    Woorden voor je verhaaltje heb ik niet, maar wens je heel veel sterkte

    Groetjes

    Cees

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s