Moedergeluk op de hei

Ik moest vanmorgen voor mijn werk naar Ede. Omdat de fietsafstand te groot is, deed ik dat met onze ‘dienstauto’. Strak gepland tussen twee afspraken in Wolfheze. Ik besloot het nuttige met het aangename te verenigen door de terugweg te rijden via de Ginkelse hei. Dat is niet alleen een historische plek, maar ook één die er geen dag, geen moment hetzelfde uitziet; en juist om die reden altijd mooie uitzichten belooft.

Langs de provinciale weg ligt de Edese schaapskooi. Het was niet voor de hand liggend, maar iets in mij zette het knipperlicht naar rechts aan en deed mij parkeren op de P van de schaapskooi. Voor ik het wist bevond ik mij in een andere wereld.

Het geraas van langsrijdende auto’s was niet meer dan een achtergrondgeluid. Ik liep het trappetje op, onder dikke bomen door. De schaapskooi stond open en eruit kwam een overduidelijke maar niet onaangename schapenstallucht en zacht afwisselend geblaat. Ik ging door de grote staldeuren naar binnen. Met mijn hoge hakken in het stro.

Voor mij een laag houten hekje. Daarachter een zee van wol, van schapen en lammetjes. Geen heel kleine lammetjes meer, want ze worden geboren in januari. Maar wel heel zacht pluizig, roomwit van kleur en allemaal anders. Rechts van mij lagen twee lammetjes apart, zonder moeder. Ze keken niet blij, maar misschien was het ook slechts mijn inbeelding.

Er was veel tegenlicht in de stal, omdat ook aan het andere eind de deuren open stonden. Toch was er binnen een warm schijnsel, van een paar lampen in de nok van de schuur. Tussen die lampen zag ik bossen hulst hangen, net zoals ik in de kerstperiode graag mistletoe ophang (en hoop op een kus). Ik nam me voor op te zoeken waar de hulst symbool voor staat.

Ik liep een rondje om de schaapskooi, waar een kraal vol schapen en lammetjes tegenaan ligt. Voor het eerst viel mij op hoe anders elk schaap er uitziet. Vanuit de verte, in een kudde, zien ze er allemaal hetzelfde uit. Ineens kon ik mij voorstellen hoe een herder zijn schapen als individuen ziet, want dat zijn het. Ze stonden tegen het hek, met de kop omlaag; hun flanken maakten de warmte zichtbaar.

Al met al ben ik nog geen tien minuten van mijn pad geweken. Toch deed het mij realiseren hoe inspirerend en leerzaam zelfs zo’n uitstapje kan zijn. Zojuist zocht ik op internet waar hulst voor staat: ‘Hulst wordt al eeuwen bij verschillende culturen gebruikt bij de midwinterfeesten. Het staat dan symbool voor bescherming en de komst van de nieuwe lente. Bij het gebruik op kerkhoven staat hulst voor eeuwigheid en rouw. Ook staat hulst symbool voor moederschap en huiselijk geluk.’

Een gedachte over “Moedergeluk op de hei

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Wat leuk om die schapen een bezoekje te brengen

    Bij mij riep het naast de beelden die je verhaaltje op riepen ook nog beelden op van de heide in Ede omdat ik daar drie maanden van mijn militaire diensttijd heb doorgebracht

    Groetjes

    Cees

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s