Van dooie Anansi* naar Het groot insectenboek

Vandaag was ik flink aan het werk in onze voortuin en ik realiseerde mij van hoever ik gekomen ben. Vroeger vond ik de meeste insecten namelijk eng. Vlinders natuurlijk niet en lieveheersbeestjes ook niet. Maar zo ongeveer alle andere vond ik eng, doodeng. En alhoewel spinnen geen insecten zijn, vielen deze natuurlijk in dezelfde categorie: enge beesten.

Ik kan me nog herinneren dat ik als klein meisje in bed lag en dat de lamp op de overloop aanbleef, juist om lekker te kunnen inslapen. Maar uitgerekend die lamp maakte van de spin met acht poten naast mijn bed een dubbelkoppig monster met zoveel poten als een inktvis armen heeft. Daarna zette ik het standaard op een gillen, ongeacht het formaat of daadwerkelijk aantal poten van de spin of het insect dat mij meestal toevallig trof en vaak ook zelf al angstig wegrende of -vloog.

Toen ik Grote Zoon kreeg, werd ik me ervan bewust dat er dingen zijn die je op je kinderen wilt overbrengen. Mijn uiteindelijk irreële angst voor spinnen en insecten viel niet onder die noemer. Nu werk ik in de geestelijke gezondheidszorg, weliswaar als communicatieadviseur. Of eigenlijk juist als communicatieadviseur. Om die reden moest ik een onlangs een tekst herschrijven over de behandeling van angststoornissen. Ik weet nu dat ik mijzelf een ‘exposure-behandeling’ heb gegeven. Door mijn angst voor spinnen en andere kruipsels onder ogen te zien en de angst kwijt te raken door mijzelf ‘bloot’ te stellen aan datgene waar ik bang voor was.

Ik leerde om niet meteen weg te rennen voor een wesp, een mier niet dood te trappen en een spin in een glaasje met een papiertje erop naar buiten te brengen. De aanleiding voor het nieuwe gedrag was dus het opvoeden van mijn kinderen, maar uiteindelijk vind ik het toch ook veel vredelievender om zo om te gaan met het meestal onschuldige leven om mij heen.

In mijn voortuin tref ik de nodige kevertjes, torretjes, grote en kleine spinnen. Ik laat ze allemaal hun gangetje gaan. Het gebeurt me tegenwoordig zelfs wel eens dat zo’n wat dikkere spin over mijn arm loopt en ik kan het zonder hyperventilatie ondergaan. Knap toch ;-)?! Nog even en ik stop met het schrijven van verhaaltjes voor deze weblog en ik start met Het groot insectenboek.

* Anansi/Nanzi is een mythische spin uit volksverhalen uit West-Afrika en de Caraïben, die zijn tegenstanders steeds te slim af is. In zijn karakter heeft hij zowel elementen van de schurk als de egoïst: hij ziet er geen been in zijn vrouw Akuba of een van zijn vele kinderen te bedonderen, wanneer hij daar zelf voordeel van heeft (en in de regel is dat voordeel: meer eten). Van een collega kreeg ik een keer het boek uit Curacao met alle verhalen over Nanzi, om voor te lezen aan Grote en Kleine Zoon. Dat maakte de cirkel van het opvoeden zonder angst voor spinnen helemaal rond!

Een gedachte over “Van dooie Anansi* naar Het groot insectenboek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s