Mede-Limbo en scheepsmaatje

Gisteren, in alle middagse toeristendrukte op het pontje, nam ik me voor vandaag op de heenweg naar mijn werk het fietsveer te nemen. Toen ik om kwart over zeven aan kwam fietsen, stond er slechts één man te wachten. Dat is midden in de zomer heel anders dan gedurende het schooljaar, als ik over de scholieren kan struikelen. De man en ik wensten elkaar een goede morgen.

De pont was nog aan de andere oever en al gauw kwamen de man en ik in gesprek. Hij moest iets afgeven aan de schipper. Hij hoorde mijn accent en vroeg uit welke Zuid-Limburgse plaats ik kwam. Ik vond het grappig dat hij dat zo concreet vroeg. Wellicht heb ik nog steeds een wat zangerige stem, toch was ik verbaasd over het kleine aantal woorden dat hij van mij had gehoord om vervolgens in te schatten dat ik in Zuid-Limburg ben opgegroeid. Toen ik dat vertelde, gaf hij op zijn beurt prijs dat hij in die regio is geboren en getogen.

Zijn vrouw was de reden geweest voor zijn ‘emigratie’ naar de Betuwe. Doorpratend over waar we werken bleek zijn vrouw jarenlang een van mijn destijds 1200 collega’s te zijn geweest. Ik kan vreselijk genieten van dit soort kleine gesprekjes, die duidelijk maken dat ik vaak meer overeenkomsten met een willekeurige voorbijganger heb dan dat ik zelf, helaas toch ook vaak met een oordeel over iemand, verwacht. De pont kwam aan, hij gaf zijn spulletjes af aan de schipper en we wensten elkaar een fijne werkdag en tot ziens!

Ik was de enige passagier op het pontje. De schipper was alleen, we concludeerden dat zijn scheepsmaatje zich misschien had verslapen of liever uitsliep. Zo alleen voor op het pontje, kijkend naar de weerkaatsing van de zonnestralen op het wateroppervlak en luisterend naar het zachte geklots van het water tegen de boeg, voelde ik me bijna als Kate Winslet, Rose, op de Titanic ;-).

Aan de overkant stelde ik de schipper voor de rol van zijn scheepsmaat even over te nemen. Ik gooide de trossen om de meerpalen. Helaas de verkeerde tros om de verkeerde paal. Lachend om het feit dat ik toch echt nog in de leer zou moeten namen we afscheid. Vrolijk een nieuwe dag tegemoet!

Advertenties

Een gedachte over “Mede-Limbo en scheepsmaatje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s