Symbool van hoop

Ik zie een kudde paarden lopen in de uiterwaarden van de Rijn. Ze lopen stevig door, zijn op weg naar de plek aan de oever van de rivier waar ze water kunnen drinken. Het valt me op dat de kudde voor bijna de helft bestaat uit witte paarden. Voorzover ik weet zijn schimmels, in ieder geval in Nederland, vaker uitzondering dan regel in een groep paarden.

Onderweg in Zuid-Frankrijk zag ik veel schimmels. Dat waren Camarguepaarden. Camargue is een oud paardenras dat mogelijk al duizenden jaren leeft in halfwilde kuddes in het drasland van de Rhônedelta. Daar hebben de kleine paarden het uithoudingsvermogen en de wendbaarheid ontwikkeld waar ze om bekend staan. Ik vermoed dat hun witte vacht hen hierbij een handje geholpen heeft om te (over)leven in het mediterrane klimaat.

Witte paarden staan in de geschiedenis symbool voor licht, leven en spirituele verlichting. Mooie betekenissen vind ik, maar zeker wat de laatste betreft niet voor iedereen even grijpbaar. Terug naar de kudde die ik zag. Deze deed me denken aan een beeld dat op mijn netvlies gegrift staat: de door water ingesloten paarden in het Friese Marrum. Er is een foto van Laurens Aaij, bekroond met de Zilveren Camera 2006 (beste nieuwsfoto van het jaar), waarop een stuk of twintig paarden te zien is. Allemaal bruin of zwart en één witte. Volgens de jury staat dit ene witte paard symbool voor hoop: ‘Fier temidden van modderige ellende’.

Als dat ene paard symbool staat voor hoop, vind ik het eigenlijk wel mooi om voortaan alle witte paarden die ik tegenkom te beschouwen als tekenen van hoop. En alhoewel ze niet mijn favoriete kleur paarden zijn, hoop ik dan dat ze regel gaan worden in alle kuddes over de hele wereld!

Een gedachte over “Symbool van hoop

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Ik sluit me aan bij jouw gedachte dat voortaan alle witte paarden een teken van hoop zijn

    Mooie blog

    Ik zag mezelf nog door die uiterwaarden wandelen in de buurt van Nijmegen tijdens een van mijn wandeltochten toen ik plotseling midden tussen zo.n kudde terecht kwam tijdens het oversteken van een groot stuk weiland om mijn pad te kunnen vervolgen

    Eerlijk gezegd was ik toen wel een beetje bevreesd dat die dieren nerveus zouden worden met alle gevolgen van dien maar ze bleven allemaal achter me aan lopen en degene die nerveus was dat was ik.
    Daarom was ik wel blij dat ik via een overstapje over het prikkeldraad aan de overkant het weiland weer kon verlaten en het wandelpad weer ongeschonden kon vervolgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s