Padjes op het pad naar mijn prins

Afgelopen zondag wandel ik ’s middags met manlief en Kleine Zoon op landgoed De Hemelse Berg in Oosterbeek. Ik doorkruis dit bosrijke gebied regelmatig als ik met het veerpontje naar mijn werk of naar huis fiets. Dan kan ik vreselijk verlangen naar de bospaden daar, die met de fiets minder bereikbaar zijn. In de nacht voor mijn wandeling heeft het vreselijk geonweerd en ik ben dan ook niet verbaasd dat de bospaden nog flink nat zijn en nagelaten sporen van stroompjes water laten zien.

Ik ben wel verrast als ik bovenaan de heuvel een padje zie. Hij is echt nog geen centimeter groot en hopt van links naar rechts voor mij langs. Als ik erop ga letten zijn er om mij heen werkelijk tientallen padjes te zien. Waar komen ze vandaan en waar gaan ze heen? Wat heeft hen in beweging gezet, wat zoeken ze? Later die middag werk ik in mijn achtertuin en ik schrik als ik de groenbak verschuif en een dikke zwarte pad bijna plet. Hij waggelt net op tijd weg, richting schutting tussen onze tuin en die van de buren.

Gisteravond rijd ik paard in de buitenbak van de manege. Dat betekent dat ik vanaf twee meter hoogte ongeveer naar de grond kijk. Weer zie ik zo’n minipadje. Gelukkig vindt ie een veilig heenkomen voordat mijn paard haar hoeven op zijn route neerzet. En vanmiddag tref ik weer, of misschien wel dezelfde, dikke zwarte pad onder mijn groenbak.

Uitgaande van de natuurwet dat je tegen dingen blijft aanlopen tot je ze bewust bent, ga ik op zoek naar de betekenis van de padjes op mijn pad. In mijn creatieve vrijheid voel ik mij het meest aangesproken door de uitleg dat de pad symbool staat voor het ‘creatieve onbewuste’. ‘En voor een verborgen leven; met zo’n uiterlijk (van een pad dus :-)) kun je beter niet op de voorgrond treden, maar hij kan dan ook zijn innerlijke schoonheid niet laten zien …’. In volkssagen is de pad de verschijningsvorm van niet‑verloste zielen en de zegen brengende, moederlijk beschuttende huisgeest of de schatbewaarster.

Ik weet genoeg. Ik ga er een flinke kluif aan hebben om de boodschap van de padjes tot leven te kussen, maar ik ga mijn best doen. Wie weet komt er dan wel een heuse prins tevoorschijn (figuurlijk dan hè, want de letterlijke heb ik al jaren aan mijn zijde)!

Advertenties

2 gedachtes over “Padjes op het pad naar mijn prins

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Leuk verhaaltje dat weer aangeeft hoe mooi de dingen in de natuur in elkaar zitten en alles gebeurt zoals het moet gebeuren

    Groetjes

    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s