Paardenmarkt in mijn dorp

De eerste maandag van september is het paardenmarkt in mijn dorp. Een van de drie grootste en oudste paardenmarkten van het land nog wel. Het eerste jaar dat ik hier woonde nam ik een dag vrij, om als heuse paardenliefhebber samen met mijn kinderen, die zoals de traditie voorschrijft vrij van school hadden, naar de paardenmarkt te gaan.

Het was -achteraf bezien- wat naïef om te vooronderstellen dat ik het een vrolijke, leuke dag zou vinden. Inmiddels weet ik dat ik niet representatief ben voor de gemiddelde paardenmarktbezoeker. Ik heb een zenuw openliggen als het gaat om dierenwelzijn en ben van mening dat het op de paardenmarkt teveel om geld verdienen gaat en te weinig om hoe het met de dieren in het algemeen en op de markt in het bijzonder is gesteld.

In eerste instantie vond ik het bezoek aan de paardenmarkt wel leuk. Zoveel paarden in de Dorpstraat (een stuk of 2000), zonnetje erbij en een gezellige braderie. Maar nader beschouwd vond ik het vreselijk. Paarden en pony’s, te dicht op elkaar gestald, waardoor ze met regelmaat naar elkaar beten of trapten. Paarden die zich ‘misdroegen’ mochten rekenen op een flinke tik met een stok. Grote en kleinere panieksituaties leidden tot onderling geduw en getrek en soms tot gevaarlijke situaties met grote en kleine mensen. En te vaak zag ik paarden en pony’s met nieuwe dan wel oude verwondingen.

Noem mij een watje, maar eenmaal door de Dorpsstraat gewandeld -nu acht jaar geleden- had ik de tranen in mijn ogen staan. Dit was niet wat ik mij ervan had voorgesteld. Het zei uiteraard meer van mijn naïviteit dan van de realiteit. Zoals die, blijkens de verhalen vanavond op de manege, nog steeds is op deze eerste maandag van september.

Ik bezoek de paardenmarkt niet meer. En tegelijk voel ik me een slappeling en niet bij machte om een bijdrage te spelen in de verbetering van het dierenwelzijn in mijn dorp op deze dag. Maar o, wat zou ik ze graag redden, alle 2000 die daar staan. Redden van een nare dag, van traumatische ervaringen en in het naarste geval van een exportrit naar een of ander Oosteuropees slachthuis. Ik sluit mijn ogen en hoop dat de dag zonder al te grote ellende snel voorbijgaat.

Een gedachte over “Paardenmarkt in mijn dorp

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Wat een triest verhaal, maar terecht

    Dat is een plaats en moment waar jij op die dag niet moet zijn

    Misschien is een actie op touw zetten naar de gemeente een optie die je open zenuw wat minder pijn zou kunnen bezorgen

    Groetjes

    Cees

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s