Zelf de slingers ophangen

Al ruim voordat ik wakker word hoor ik de regendruppels vallen op de bladeren van mijn overdadige blauwe regen. Als ik écht wakker word hoor ik ze nog steeds. Dat biedt mogelijkheden: in bed blijven liggen of in de regen gaan wandelen. Of mijzelf ergens in verliezen.

Dat had ik tot voor kort lang niet meer gedaan. De ervaringen van de afgelopen jaren hebben ervoor gezorgd dat ik mijn energie heb leren verdelen over de dingen die mogen en waar ik blij van word en de dingen die moeten. In die volgorde, want ik had mijzelf het omgekeerde aangeleerd en daar was ik tegenaan gebotst, zoals een surfer tegen een hele hoge golf kan klotsen. En ik verzoop toen dus. Mijn energie hebben leren verdelen, heeft ook gemaakt dat ik meer energie overhoud en mijzelf dus niet langer helemaal ergens op laat ‘leeglopen’.

Ik heb leren genieten van genieten en doe ik af en toe nog een (huishoudelijk) moet-klusje tussendoor. Mijn weerstand vaart er wel bij, want die moet nu in huis tegen heel wat meer kleine beestjes opboksen ;-). Maar goed, dat terzijde. Heel recent verloor ik mij weer eens. Afgelopen vrijdag, in mijn werk; dat was niet fijn, want ik ging te lang door en daarna leeg naar huis.

Maar vanmorgen was het wel leuk! Omdat ik op tijd wist te stoppen en omdat degene voor wie ik mijzelf verloor ontzettend lief en dierbaar is. En ik had de wekker gezet. Ik mocht anderhalf uur volop plannen maken, een idee uitwerken en een beginnetje maken met de uitvoering ervan. Me verheugen op het uiteindelijke resultaat en fantaseren over de enthousiaste reacties daarover.

Na die anderhalf uur stopte ik abrupt; morgen weer verder. Ik knip het in kleine stukjes en maak het zo leuk en behapbaar. Ben daarna weer lekker gaan nietsen en nog weer later wat moet-klussen gaan doen. Als ik later op internet zoek naar inspiratie om hierover te schrijven, vind ik de zin: ‘Durven is even je evenwicht verliezen, niet durven is uiteindelijk jezelf verliezen.’ Die zin maakt me scherp over wat ik probeer te beschrijven. Ik beschreef eerder niet goed wat ik deed, want ik heb vandaag mijzelf eigenlijk niet (meer) verloren. Ik heb mij gestort in een leuk plan en mijn evenwicht, de balans tussen moeten en mogen, flink laten doorslaan naar mogen. Vroeger deed ik dat niet, deed ik wat ‘moest’, durfde niet te kiezen voor ‘mocht’, kwam er dus ook niet meer aan toe en zo raakte ik mijzelf kwijt.

Nu ik mijzelf weer heb ‘gevonden’, weet ik dat ik mijn ideeën gewoon moet uitvoeren of mijn gevoelens moet volgen. Gewoon durven, gewoon doen. Niet nadenken over wat er allemaal moet of erger, wat anderen ervan zouden kunnen denken. Want misschien zijn mijn plannen en gevoelens wel gek, maar ze zijn ook heel erg mij :-). En zo maak ik alles zelf steeds leuker. Want een ding weet ik inmiddels: het leven is een feest, maar ik moet zelf de slingers ophangen!

Een gedachte over “Zelf de slingers ophangen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s