De garnalenpelster en de tweede ronde

De dag begon zo mooi. Nog voor het licht was, stond ik buiten en keek ik naar boven. Ik zag een heldere hemel met meer sterren dan ik tellen kon. En het mooie van een najaarsdag als vandaag is dat ik de zon zie opkomen terwijl ik naar mijn werk fiets. De lucht kleurt alle pastelkleuren die ik bedenken kan, tot ik plots een warmrood streepje zie veranderen in een enorme vuurbal, die de wereld in vlammen zet.

De nacht is flink koud geweest en ik zie dat ook dieren de zon op hun manier verwelkomen. Ik zie een paard een aanloop nemen voor een galop schuin door zijn wei en weer terug. Zijn manier om weer warm te worden, veronderstel ik. Want het is vannacht flink afgekoeld, terwijl zijn vacht nog niet op wintersterkte is. Ook zie ik eenden snaterend achterelkaar aan in de vaart en ganzen hoog in de lucht, op weg naar Ikweetnietwaarheen.

Bijna een half etmaal later zit ik in mijn achtertuin, weer genietend van de najaarszon, die ruim op weg is naar de schaduwkant van haar bestaan. En ik, ik zit bij te komen van een onverwacht inspannende werkdag. In de loop van de dag merkte ik dat mijn hoofd andere dingen deed en zei dan mijn lijf voelde, en gelukkig start op dat soort momenten een soort van automatische piloot. Ik had teveel koffie gedronken en geen tijd genomen om te lunchen. Het resultaat? Dat ik als een garnalenpelster tot mijzelf moest komen.

Ken je die reclame nog? Een garnalenpelster aan tafel. Rustig aan het werk. Tot de druk haar te groot wordt. Ineens zijn de garnalen geen garnalen meer, maar scheepsladingen vol. Er komt geen eind aan haar monotone werk, het wordt haar teveel. En zij belt met behulp van de gouden gids om versterking.

Bij mij werkte het vandaag andersom. Ik had de monotonie van ‘garnalenpellen’ nodig om weer tot mijzelf te komen. De fietstocht naar huis had me, waarschijnlijk door de honger, onvoldoende geholpen om los te laten. En het emotie-eten (ik word nergens blijer van dan van een bakje chips en toch ook weer niet, als je begrijpt wat ik bedoel ;-)) evenmin. Het was tijd voor rigoreuze maatregelen. Ik trok mijn fleecevest aan en ging in de tuin zitten. Zette mijn voeten plat op de grond, haalde een paar keer diep adem, nam de schaal met buiten drogende, maar aan elkaar plakkende pompoenpitten op mijn schoot en begon ze een voor een van elkaar los te pulken. Met elke pit kwam ik weer een beetje tot mijzelf.

En nu zit ik hier. Helemaal zen in de zon. Benen kruislings onder mijn lijf getrokken, op de tuinstoel. Weer helemaal leeg te genieten van het koele briesje en de stilte om mij heen. Ook deze dag gaat weer voorbij. Maar soms is het ballontje al leeg voor de dag om is en moet ik er nieuwe lucht in blazen voor de tweede ronde. Die mag nu beginnen.

Advertenties

Een gedachte over “De garnalenpelster en de tweede ronde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s