De overtreffende trap van erg

Een mistige zaterdagochtend in november. De voetbalwedstrijden laten mijn wekker afgaan terwijl het nog donker is. Ik douche snel, want ik wil deze dag graag beginnen met een korte wandeling in de schemerige ochtendnevel.

Omdat het nog donker is als ik beneden kom, besluit ik eerst te ontbijten en de krant door te bladeren. Zorgverzekeringspremies, de strategie van de HEMA, onze kleine premier in het grote China en Witte Piet -vandaag komt Sint aan in Nederland- vullen de pagina’s. Onderhoudend tijdens een beschuitje, maar niet schokkend.

Dan komt de schok. Bladzijde 18, Buitenland. ‘De overtreffende trap van erg is bereikt’ kopt ie. Ik hoef de foto niet te zien om te weten waar dit artikel over gaat: het rampgebied in de Filipijnen. Ik kijk weinig televisie en kom vaak ’s morgens niet toe aan de krant. Maar deze ramp heb ik uiteraard wel meegekregen. De eerste dagen deden mij denken aan de ramp bij Fukoshima. Eerst lijkt het wel mee te vallen en naarmate de dagen verstrijken wordt de ramp groter en groter. Hier helpt geen Twitter om ons razendsnel van informatie te voorzien. Want bij een ramp als deze werkt er helemaal niets meer.

Ik lees het artikel van de volkskrantcorrespondent Michel Maas. Het is in de je-vorm geschreven. Ik heb geleerd dat als ik in de ik-vorm schrijf, het meer herkenning oproept bij mijn lezers. Hij leert mij iets nieuws. Schrijven in de je-vorm doet het voorkomen alsof niet hij, maar ik, daar in het rampgebied staat. In de ik-vorm schrijven zou voor hem te dichtbij komen. Dan zou hij zijn werk niet kunnen doen. Ik heb respect voor jou, Michel.

Hij beschrijft wat hij ziet, vanaf zijn aankomst in Manilla tot in het oog van de ramp. Het is eigenlijk onbeschrijfelijk, gruwelijk, mensonterend. Het kippenvel vliegt over mijn lijf, van mijn kleinste teen naar het uiterste topje van mijn kruin. Daar zit ik dan, op zaterdagochtend, met een kopje thee en een beschuitje, even mijn krantje door te bladeren.

Laat die ochtendwandeling maar zitten, ik heb mijn bezinningsmoment hier en nu. Hier past alleen maar stilte en diepgaand mededogen voor de mensen -levend en dood- zo ver van mijn bed en zo gevoelsmatig onbereikbaar voor mijn hulpeloze gevoelens en gedachten.

Advertenties

Een gedachte over “De overtreffende trap van erg

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita
    Mooi geschreven.
    Vooral de opmerking de ik of je vorm die je zo treffend in het artikel doen belanden
    Het is inderdaad een verschrikkelijke ramp en voel me ook machteloos en bid iedere avond voor al die mensen daar
    Een gebaar om hun geest te sterken om dit verschrikkelijke moment in hun leven te kunnen dragen

    Vanmorgen wel mijn wandeling gemaakt.
    Het landschap was triest en kleurloos net als de ramp op de Filippijnen.
    Maar dan zonder pijn en verdriet

    Fijn weekend

    Groeten

    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s