Zie de maan schijnt door de bomen

Sint is weer in het land. Licht melancholisch kijk ik naar vrolijk magische taferelen op de televisie, want Grote en Kleine Zoon geloven niet (meer). Ondanks mijn aandringen en het in herinnering roepen van gezellige intochten kon ik ze gisteren niet overtuigen met mij naar de Waalkade te gaan. Dus heb ik het er ook bij gelaten en Sint op televisie verwelkomd. Ik vertrouw erop dat het niet-meer-geloven slechts een tijdelijke kwestie is. Als mijn kinderen ooit zelf kinderen hebben doen ze ongetwijfeld weer van harte mee aan dit gezellige kleine-en-grote-kinderen-feest. Eigenlijk vind ik de situatie nu wel passen bij de cyclus van het leven en de natuur: het geloof in Sinterklaas groeit, bloeit, sterft af en bereidt zich daarna in stilte voor op een nieuwe ronde.

Ik nam me voor een boswandeling te maken op deze vollemaansedag. De maan van november staat symbool voor terugtrekken, van mij bezinnen. En waar lukt me dat beter dan in een bos? Manlief gaat mee. Na een lange en prettige stilte brainstormen we al wandelend over een bij ons passend Pakjesavondritueel. Want al staat het geloof in ons gezin op een lager pitje, ik realiseer me tijdens deze verstillende boswandeling dat ik Sinterklaas niet ongemerkt voorbij mijn huis wil laten gaan. Vanavond trekken we lootjes!

Lopend tussen de beukenbomen merk ik wat voor fijne uitwerking de weldadige stilte van het bos op mij heeft. Het is het bos waar ik regelmatig doorheen fiets na mijn werk. Dan voel ik de soms onrustige haast die werk en privé combineren nu eenmaal met zich meebrengt en lukt het me niet om die daar los te laten. Ik ben er dan wel en geniet er op mijn manier van, maar anders dan nu. Nu is het bewuster, diepgaander. Op deze vroege zondagmiddag hoor ik elke dauwdruppel van de bomen vallen en kraakt elk takje onder mijn schoenen zich tot humus.

Ik sta stil en luister naar wat ik buiten en binnen mij hoor. Het roert mij tot tranen als ik me realiseer hoe prettig ik mij voel in dit bos. Ik zou er vaker willen lopen dan ik doe. Tegelijkertijd is het juist het missen dat mij laat realiseren hoe belangrijk het daar zijn voor me is. Het gevoel past helemaal bij vandaag, de dag van de volle maan. Ze laat me mijn emoties voelen en ze laat ze omhoog golven als fijne, stille tranen.

De tranen zijn eruit, het ritueel is afgesproken en alles klopt. Ik zie de maan schijnen door de bomen!

Advertenties

Een gedachte over “Zie de maan schijnt door de bomen

  1. cees Janssens zegt:

    Hallo Anita,

    Mooi verhaal.

    Gisteren liep ik door de stad en kwam de nodige zwarte pieten tegen en heb hun beleefd gevraagd of ik een foto mocht maken. Over nostalgie gesproken!

    Groetjes,
    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s