Genietend naar mijn eindbestemming

Ik zet de radio uit. Na de stilte van daarnet buiten, is zelfs de redelijk rustige muziek van Radio 2 me even te veel. Ik bak een kliekje stamppot op. Dat vind ik misschien nog wel lekkerder dan het gerecht op de dag zelf eten. Het brengt bovendien fijne herinneringen in gedachten.

Maar voor het opbakken was ik dus buiten. Gewoon in mijn eigen voor- en achtertuin. Om op deze droge maar koude dag de ramen te zemen. Dat doe ik niet zo vaak, toch word ik er altijd weer erg blij van. Juist omdat ik het niet zo vaak doe, zie ik namelijk een oogverblindend resultaat ;-)!

Toen ik klaar was, liep ik tevreden het tuinpad af dat om de hoofdborder heen is gelegd. Ik verbaas me enorm over de kleurenpracht die nog steeds in mijn tuin te zien is. Voor sommigen wellicht dodelijk saai herfstig, voor mij een subtiele regenboogexplosie. Het felgroene mos waar ik op stond tijdens mijn klusje veert weer zachtjes terug in vorm. Het beukenhaagje zingt licht- en middenbruine tinten. Het grijsgroen van de gesnoeide lavendel mijmert naast de inmiddels afgestorven, maar ooit romige hydrangea’s.

De overgebleven takken van de omgehakte buurhazelaar staan trots wortel te schieten in een enorme en inmiddels wat oudere, want huwelijkscadeau, terracottapot. Ik realiseer me hoe het komt dat ik zoveel zie wat ik nog niet eerder zag. In de eerste herfst van deze tuin, vorig jaar, had ik in al mijn enthousiasme bijna alle planten tot de grond gesnoeid. Nu zie ik pas echt hoe zonde dat was, letterlijk. En figuurlijk.

Dit jaar namelijk laten de bloemen, de planten, de struiken en de bomen mij op hun manier de ‘circle of life’ zien. Zij weten, nog beter dan ik, dat je met één stap tegelijk ook je bestemming bereikt en sterker nog, ze maken hiermee wel heel mooi zichtbaar dat je vooral ook moet genieten van de reis ernaartoe. Zéker als het de eindbestemming is. Gelukkig weet ik dat niet vantevoren, maar hun boodschap zit nu wel tussen mijn oren. En ze laten me denken aan een lief, beetje verdrietig, maar toch ook mooi gedichtje van Toon Hermans:

Sterven doe je niet ineens,
maar elke dag een beetje.
En alle beetjes die je stierf,
’t is vreemd, maar die vergeet je.
Het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt: ‘Ik ben wat moe!’
Maar op een keer,
dan ben je aan het laatste beetje toe.

Advertenties

Een gedachte over “Genietend naar mijn eindbestemming

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s