Uitvliegen met een lach en een traan

‘Ik zou mijn naam wel in de muur willen krassen, zodat de 22 jaar die ik er rondliep niet onopgemerkt blijven’, zegt manlief als hij in de keuken met mij staat bij te kletsen. Nog twee keer zal hij op deze manier, in deze werkkleding thuiskomen. Dan is het voorbij, over, uit, schluss. Vrijdag kan hij uitslapen, zich nog eens omdraaien, met een vakantiegevoel opstaan, afkicken en opladen voor een nieuwe toekomst.

Op 17 augustus werd bekend dat de Bijenkorf zich gaat richten op ‘het hogere segment’ en om die reden een aantal filialen sluit. Ook die in Arnhem, waar manlief werkt. Tot en met morgen dus. Hij heeft ervoor gekozen te stoppen per 1 december. Dit jaar geen drukste maand van het jaar meer, geen Sinterklaas- en Kerststress, gewoon eens ‘lekker vrij’ in de maand december.

Morgen zal hij voor het laatst zijn donkerblauwe uniform met logo aantrekken. Zijn schoenen poetsen (ja, dat deed hij iedere dag voor zijn werk) en rond kwart over zes van huis vertrekken. Met een van de eerste treinen naar Arnhem reizen. Van het station naar de winkel lopen. De personeelsingang in, de trap op langs het prikbord met aankondigingen -er valt overigens steeds minder te melden-, de garderobe in. Eigendommen in ‘zijn’ kluisje stoppen, met zijn lunch in een doorzichtige soort van toilettas langs de receptie lopen, klokken, de lift in naar boven. Een kop koffie drinken, zijn eveneens vroege collega’s goedemorgen wensen en aan de slag gaan.

Hij heeft in die 22 jaar ‘alle facetten van het retailwezen leren kennen en is op zoek naar een nieuwe uitdaging’, zoals hij nu zo mooi in zijn cv heeft staan. De laatste maanden zijn als een ritje in een ouderwetse achtbaan geweest. Niet over de kop, zoals in van die nieuwe, maar wel omhoog met de armen in de lucht; als er goede herinneringen en opgeviste foto’s langskwamen. En heel hard naar beneden, als er iets onbedachtzaams werd gezegd door de directie of een collega nog eerder dan hij stopte met het werk.

Dat is waar pijn zit. Niet zozeer in het strategische besluit van de Bijenkorf. Ook niet in het afscheid nemen van de baan. Maar wel in de manier waarop. En het meest nog in het afscheid te nemen van de collega’s. Collega’s zijn bijzondere mensen. Geen familie, geen vrienden. Maar wel de mensen met wie je de meeste wakkere uren doorbrengt. Met wie je lacht en huilt. Die aan de zijlijn van je privéleven staan. Toen hij trouwde, toen hij kinderen kreeg. Toen het goed ging en ook toen het minder goed liep. Dat manlief voor het onderhouden van contact met hen een Facebookaccount heeft aangemaakt is voor mij alleszeggend.

Gisteravond maakten we grapjes over het krassen in de muur. Hij zal het niet doen. Hij neemt afscheid van wie er is, met een glaasje prosecco in de hand. Strategische keuzes leiden tot nieuwe open deuren. En hij? Hij zal uitvliegen met een lach en een traan.

Advertenties

7 gedachtes over “Uitvliegen met een lach en een traan

  1. Jozee van Kroonenburg zegt:

    Hallo Anita,

    Wat een mooi, kort verhaaltje over 22 jaar van zijn werkzaam leven.

    Ik hoop voor jullie, dat er een deur gesloten wordt, en er een andere open gaat.

    Een deur met een fijne, gezellige en uitdagende baan.

    Heel veel sterkte, en geluk komende tijd.

    Groetjes Jozee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s