Land van maretak en liefde

De eerste dag na Midwinter sta ik bijtijds op. Na het ontbijt gaan we wandelen, mijn voeten voelen het al. Als we de straat uit zijn, zien we de rij met populieren langs het kanaal. Dat is altijd een mooi gezicht, maar met Kerst in aantocht helemaal toepasselijk. De populieren worden namelijk elk jaar meer bevolkt door maretak.

Maretak, ook wel mistletoe genoemd, heeft een rijke achtergrond. ‘Door heksen gebruikt als heksenkruid; in deze midwinterperiode als versiering opgehangen, waarbij iemand die eronder staat straffeloos gekust mag worden. En het werd door Kelten en Germanen gezien als een heilige plant die in hun magische vruchtbaarheidsrituelen een belangrijke rol speelde. De maretak werd vroeger bovendien aan de balken van stallen gehangen en diende om de mare (wat heks, spook of nachtmerrie betekent) te verjagen en zo het vee vruchtbaar te houden’. De meeste jaren ontving ik een bol van maretak van mijn vader, die de broodheren ervan nagenoeg in zijn achtertuin heeft staan. Dit jaar kreeg ik een prachtige bol van de Kerstmannen.

We lopen naar boven, het bos in. Langs wilgen die nu kaal zijn, en sommige gespleten door bliksem. Ik weet dat de onrust die ik voel niet alleen van mij is. Het is een prettige energie die in de lucht hangt. We grappen over de kuitenbijter die ons het laatste stukje van onze route de adem beneemt. De heuvels in Zuid-Limburg zien er lieflijk uit, tegelijkertijd laten ze je goed voelen hoe het er met je conditie voor staat.

We komen aan op een bijzonder plekje. Ik leg mijn rozen neer en een frisse wind steekt op. Ik geloof niet meer in toeval en er springen een paar tranen in mijn ogen. Wat voelt het steeds weer fijn om hier te zijn. Onuitgesproken weet ik dat het zo voelt voor een ieder die hier nu bij mij staat.

Ik kus mijn vader en we lopen verder. Manlief maakt foto’s van natuurlijk allerhande. We lopen door naar een ombost veldje, waar herinneringen aan zomerse bouwdorpkampen mijn hart en hoofd vullen, door naar het bankje dat daar is geplaatst ter herinnering aan iemands dierbare. Het plaatje erop spreekt uit wat ik voel:

Waar liefde is bestaat geen voorbij

We lopen verder, zien kabouters en eikels die niet langer aan de bomen hangen, stampen beukenbladeren in het rond en lachen om de uitleg waarom de bomen hier zo hoog zijn. Genieten van een laatste blik op de vijver met het zwarte-zwanenpaar-minus-een en arriveren even later weer in de bewoonde wereld van maretak en liefde.

Advertenties

Een gedachte over “Land van maretak en liefde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s