Geesten van mijzelf

Ik zie een man met grijs haar. En groeven langs zijn wangen en mond. Als ik reken, weet ik dat hij vijf tot tien jaar ouder zal zijn dan ik… Duh… Hij vertelt over een tijd die nog maar net achter mij lijkt te liggen. Maar als ik op mijn vingers natel, is het dertig jaar. DERTIG JAAR!

In de ogen van mijn kinderen ben ik oud. Lief, maar oud. Dat ik de radio vaak op 3FM heb staan, doet daar niets aan af. Wat had ik er vroeger een hekel aan als mijn moeder ging dansen in de woonkamer. Of als ze meezong met een nieuw liedje. Alsof ze daarmee hip was! Vandaag las ik een toepasselijke spreuk op Pinterest: Sometimes when I open my mouth my mother comes out.

Ik moet het onder ogen zien. Nee, niet dat ik oud ben. Maar wel dat heel veel dingen die nog maar zo kort geleden leken, gewoon al dertig jaar geleden zijn. Of bijna, of zéker. De Top 2000 brengt ontzettend veel mooie herinneringen met zich mee. Maar ook deze toch wat pijnlijke vraag: heb ik wel bewust genoeg geleefd?

Ik vind het heerlijk hoor, om bijna 45 te zijn. Kinderwensen zijn vervuld, de o zo lange rust in mijn lijf begint te komen, ik weet wat ik écht belangrijk in het leven vind. Met de kennis en inzichten van nu is het best onbegrijpelijk dat ik zo aan mijzelf twijfelde toen ik 18, 23, 31 was. Als ik nu foto’s van toen zie, is het zelfs volslagen onbegrijpelijk. Die twijfel, die onzekerheid. De wereld lag aan mijn voeten en ik zag het niet. Inmiddels ben ik heel wat keren gevallen en weer opgestaan. Het resultaat: een blauwe plek hier of daar, wat kilo’s, rimpels en grijze haren erbij. En o zoveel zelfbewustzijn meer.

Terug naar die grijze man. Hij had een hit in 1984. Toen de wereld nog aan zijn voeten lag. Wat er van hem is geworden in maatschappelijke zin, wordt niet duidelijk uit het filmpje. Wel gaat hij terug naar het flatje waar hij destijds de hits van zijn bandje componeerde. Het is gerenoveerd. Hij wil er niet naar binnen. Liever houdt hij bij de gezellige rommeligheid van vroeger in zijn hoofd. Hij memoreert de geesten van zichzelf.

Dat is wat ik deze dagen ook doe. Ik zie de geesten van mijzelf. Ga in gedachten en gevoelens terug. Van 1984 naar 1992, van 2013 naar 1975. En ik geniet. Geniet van al het moois dat langskomt in deze -altijd melancholische- laatste dagen van het jaar. Glimlach, voel tranen prikken, val en sta weer op. Want inmiddels weet ik: die geesten van mijzelf zijn er en ik verwelkom ze, zeker in de laatste week van het jaar. Kijk terug, blik vooruit, maar bovenal verblijf ik steeds meer in het hier en nu. The only place to be!

Advertenties

2 gedachtes over “Geesten van mijzelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s