Robijnen regen

Ik zag gisteren twee flinke hopen afgevallen blauwe-regen-blad liggen en besloot dat het een mooie dag was om ze op te vegen. ‘Dan misschien ook eerst even wat loszittend blad en takken langs de balkonreling meenemen’, dacht ik nog. Daar stond ik dan, met hooggehakte laarzen en winterrokje, min of meer in de tuin te werken. De zon scheen, dus ik besloot na het kleine beetje snoeiwerk lekker op pad te gaan. Die bladeren zou ik vandaag wel opvegen.

Dus vanmorgen, oude kleren aan en de tuin in, verder loszittend blad van de blauwe regen verwijderen. Ineens brak een tak. Hij leek wel dood. Ik voelde en zag een stukje verderop dat ie inderdaad al eerder was afgebroken. Ik keek wat nauwkeuriger naar de tak naast mij. Ook dood. Van de vier takken die we van onze buur-blauwe-regen naar onze tuin en ons balkon hadden geleid toen we acht jaar geleden hier kwamen wonen, bleken er drie verdroogd te zijn.

Het leek wel het verhaal van de vlinderslag die aan de ene kant van de wereld plaatsvindt en aan de andere kant van de wereld een orkaan veroorzaakt. Voor ik het weet sta ik tot mijn enkels in de afgeknipte en zelfs afgezaagde takken. Er is geen houden meer aan! Ik ben lekker bezig en weet dat het het overgebleven stuk van de plant goed zal doen als ik dat vergane verleden opruim.

Tot ik Mick Jagger ‘Goodbye Ruby Tuesday’ hoor zingen. Want natuurlijk staat de Top 2000 aan, zachtjes op de iPad, hoorbaar via de open garagedeur. Gaat dat liedje niet over afscheid nemen? Is dat niet wat ik nu ook aan het doen ben, zo op een van de laatste dagen van het jaar? En ben ik nu zelfs afscheid aan het nemen van een hele fase in mijn leven? Van het hier komen wonen en een blauwe regen zien groeien en bloeien tot het afsterven ervan?

Ik knip de gesnoeide takken in kleine stukken, zodat ze beter in de groenbak passen. Raap het gevallen blad uiteindelijk op. En ondertussen vullen mijn ogen zich met tranen. Eerst ongemerkt en als er een traan uit mijn oog drupt, word ik het mij bewust. Gek mens. Zie mijzelf hier ineens staan. Dooie takken in mijn hand, stil verdriet met the Rolling Stones op de achtergrond. Ze zouden me hier moeten zien :-)!

Ik besluit de mooiste vervlochten takken in een mooie compositie op een tuintafeltje te leggen en er een foto van te maken. Want die paar tranen maken me van één ding heel bewust én blij: dit is leven in het hier en nu. Accepteren wat er is en loslaten wat losgelaten kan worden. Dag tranen, dag blauwe regen, dag 2013!

Advertenties

6 gedachtes over “Robijnen regen

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita
    Nog twee dagen dan zit 2013 er op
    Weer een jaar voorbij
    Een nieuw jaar komt naar ons toe.
    Het is onze toekomst
    Fijne jaarwisseling
    Liefde, geluk en gezondheid voor jou en je geliefden
    Groetjes
    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s