Alles wat er is

Kijk naar buiten vriend
De wereld draait en draait
We jagen allemaal op iets
Of worden opgejaagd
Laat ons doen alsof
Er niemand op ons wacht
Laat ons reizen door de tijd
Naar dat wat was

Stef Bos, Rue de Mouftard

Een couplet uit een van mijn favoriete liedjes. Vanwege de melancholische gitaar en accordeon. En omdat de woorden ervan mij heel eenvoudig terugbrengen naar goede herinneringen. Ik moet eraan denken als ik de documentaire heb gezien over Kevin Pearce, een jonge snowboarder die in 2010 hersenletsel opliep tijdens een training voor de Olympische Spelen.

Zijn verhaal begint, uiteraard, vol bravoure, spanning en succes. Het ongeluk is schokkend, zijn revalidatie langzaam. Hij moet en zal weer snowboarden op hetzelfde niveau als voor zijn ongeluk. Het inzicht om te accepteren wat is krijgt hij op het moment dat hij een collega-snowboarder met hersenletsel bezoekt die een tweede ongeluk heeft gehad. De signalen in zijn buitenwereld waren overduidelijk, maar Kevin zag ze niet. Dat hij niet meer is wie hij was. Tot dat moment wil hij vooral terug naar vroeger, naar de goede herinneringen.

Zijn hier en nu is aan anderen te vertellen hoe belangrijk het is dat je accepteert wat is en dat je het positieve voelt van alles wat je meemaakt in je leven. Wat dat ook is. De boodschap daalt langzaam maar zeker bij mij in. Ik accepteer dat ik moe ben en pijn in mijn rug heb van het fysiek en emotioneel sjouwen van gisteren. Ik waardeer, ondanks het verdriet en de pijn, dat het overlijden van mijn collega mij doet inzien wat echt belangrijk in mijn leven is.

Ik negeer het gemopper en de rommel thuis, stap op de fiets om uit te waaien, ga thee drinken met een vriendin, wandelen met mijn hondenvriendin, besteed de rest van mijn dag in het gezelschap van mijn drie mannen en ben creatief in het kader van een dinertje dat ik komende week heb.

Ik neurie Rue de Mouftard en geniet van alles wat ik heb. Want dat is alles wat er is.

Advertenties

Een gedachte over “Alles wat er is

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita
    Het verhaal is voor mij heel herkenbaar
    Ook ik dacht terug te kunnen komen en weer flinke lange afstanden te kunnen wandelen

    Het leven en de tijd leerde me dat het nooit meer zal worden wat het geweest is

    Nu zit ik ook in de fase me gelukkig te voelen met wat ik heb

    Dit proces verloopt niet als een strakke lijn maar met pieken en dalen

    Maar het begin is gemaakt en de tijd zal mij het leren gelukkig te zijn met alles wat ik om me heen heb

    Vooral een lieve vrouw en een lieve dochter en zoon Ilse en Daan.

    Mijn kostbaarste bezit

    Groetjes

    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s