Parkieten in het park

Met twee pubers betekent een weekendje Amsterdam dat shoppen een belangrijk onderdeel is. Meer dan ooit weet ik wat ik daar niet fijn aan vind. Niet het shoppen op zich, ik ben dol op mooie spullen en gun deze een ieder. Maar ik realiseer mij steeds beter hoeveel last ik heb van de energie die in zo’n winkelstraat hangt. Energie van mensen die er doelloos en onnadenkend lijken rond te lopen. Die niet echt iets willen kopen, maar ook niets anders te doen lijken te hebben.

Maar goed, ik sla me door zo’n middag heen, omdat ik begrijp dat niet iedereen last heeft waar ik last van heb. Maar ik word er vele malen vrolijker van om, voordat ik mijn hotel binnenstap, nog een half uur te gaan wandelen in het Vondelpark, dat er nagenoeg naast ligt.

Ik ga de poort door als de zon bijna ondergaat. Ik zie vooral mensen die net zoals ik op zoek lijken naar een rustpunt in de drukke stad. Het is jaren geleden dat ik er ben geweest. Toch verandert de energie van zo’n groene long in een stad nauwelijks. Het is er druk, maar toch relaxt. Ik zie joggers, toeristen die een joint roken, gezinnen aan de wandel voor of na het avondeten. En ik hoor iets wonderlijks.

Ik kan me niet heugen dat ik dat eerder hoorde hier. Ik kan wel terughalen dat ik op het terras van het Filmmuseum een drankje nuttigde, dat ik hoogzomer en behoorlijk zwanger langs koele struiken banjerde, dat ik mijn lunchpauze op een bankje zat te genieten toen ik er stage liep. Maar wat ik nu hoor en zie, kan ik niet in mijn herinneringen terugvinden.

Ik hoor een soort gekrijs. Vrolijk, maar on-Nederlands. Vanmorgen, tijdens mijn zondagse wandeling, was het in mijn dorp oorverdovend stil. Ik zag veel vogels, maar hoorde ze nauwelijks. En mensen waren al helemaal niet in het gehoor of zicht. Maar hier, midden in de stad, te midden van alle menselijke drukte, hoor ik een bijzonder gekrijs. Ik ga op zoek naar het beeld dat daarbij hoort.

Het duurt even voordat mijn ogen de bijbehorende vogels vinden. Het zijn geen merels, of meeuwen, of kraaien. Ook geen tortels, mussen of mezen. Het zijn groene, gestroomlijnde, als papegaaien uitziende vogels. Het blijken halsbandparkieten te zijn. Om te overleven hebben ze een pact gesloten met de spechten. De spechten zorgen namelijk van nature voor de holen in de bomen, die het jaar daarop door de parkieten dan weer in bezit worden genomen.

Ze geven mij een bijzondere ervaring in deze oer-Hollandse stad. Ik stap een stevige wandeling, kom tot rust en geniet van hun exotische geschreeuw. Ze zijn op zoek naar een slaapplaats. Die heb ik al gevonden, pal naast hun nachtelijk onderkomen. Ik weet bijna zeker dat we elkaar in dromenland nog eens zullen tegenkomen.

Advertenties

Een gedachte over “Parkieten in het park

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s