Zweverige voetenhumor

‘Ik volg een cursus Intuïtieve ontwikkeling.’ De reactie op deze mededeling hangt af van de manier waarop mijn gesprekspartner omgaat met ‘zweverigheid’ in het leven. De een ontwijkt het onderwerp op alle mogelijke manieren en zegt: ‘Wat een weer weer hè!’, de ander gaat er geïnteresseerd op in en knikt op alles wat ik vertel instemmend en begrijpend; een derde persoon vindt het niets, maar wil toch het naadje van de kous weten. En ik? Ik probeer het bij de meeste mensen met humor te brengen, want humor is van alle mensen.

Doel van het eerste deel van de cursus was: ‘ontplooiing van intuïtieve vaardigheden als bijdrage tot mijn functioneren in het dagelijks leven’. In Jip-en-Janneketaal: ‘oog en oor hebben voor wat er wel is, maar waar we in onze samenleving een kei in zijn geworden om het te ontkennen en te ontwijken.’ Ik zie dan het beeld van de horen-zien-en-zwijgen-aapjes voor me. Als je je ogen en je oren dichthoudt, bestaat het niet en hoef je het er dus niet over te hebben. In dat eerste deel hield ik mijn ogen en oren wagenwijd open; en soms ook mijn mond, als ik ademloos naar de trainer zat te luisteren. Ik leerde (nog beter) te aarden, te verbinden, mijn chakra’s te voelen en andermans aura te zien.

Inmiddels ben ik bezig met deel II, met als doel: ‘het verdiepen van mijn menselijke en spirituele ontwikkeling. Het ontdekte intuïtieve en helende vermogen nader ontwikkelen en nog meer op de dagelijkse praktijk toespitsen.’ Voor Jip en Jan: ‘gewoon doorgaan op de ingeslagen weg!’ De losse oefeningen van het eerste cursusdeel worden nu samengebracht in een soort van ‘werk- en zienswijze’ die mij in staat stelt gelukkig te leven en -als zij dat willen- anderen te helpen dat ook te doen.

De cursusavonden zijn op woensdag, dus donderdagochtend vallen mijn geïnteresseerde collega’s van hun stoel van het lachen. Omdat ze oprecht geïnteresseerd zijn in wat ik doe en leer. En ik met humor vertel (en waar mogelijk een beetje aandik, want dat doet de gemiddelde cabaretier ook) en zij daardoor aan mijn lippen hangen als ze dus niet over de grond rollen.

Dat lachen heeft overigens ook een serieuze functie. Het haalt mijn schroom weg om te vertellen wat mij bezighoudt en waarvan ik geloof dat anderen er ook iets van kunnen leren. Ook als ze niet zweverig zijn. De humor haalt zweverige onderwerpen gewoon naar het niveau ‘voeten-in-de-klei’. Grappen maken en lachen om iets als ‘kosmische energie’ is hilarisch, maar erkennen dat je wel degelijk voelt dat er wel eens ‘iets’ in de lucht hangt maakt dat dan wel makkelijker bespreekbaar. En ook al is het heel erg echt, het mag ook gewoon leuk zijn.

De stap van humor naar serieus met een van hen, of een ander uit mijn omgeving, praten of oefenen is -met mijzelf misschien wel als grootste drempel- meestal nog een brug te ver. Maar ik zie de humor en het erover praten en lachen wel als een voetstap waarbij ik mijn voet reeds vooruit heb gestoken en nog even in de lucht laat zweven. Tot het moment dat mijn voet stevig op de grond staat, noem ik het dan ook gewoon zweverige voetenhumor!

Advertenties

Een gedachte over “Zweverige voetenhumor

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s