Je-zal-er-maar-wonen-energie

De stramme je-weet-wel-kater van mijn vader draait om mijn benen als ik de achterdeur probeer te openen met de verkeerde sleutel. Hij is dol op aandacht, die kater, en doet niets liever dan spinnend op mijn schoot liggen. Daar heb ik nu geen tijd voor, ik móet naar buiten.

De uren ervoor ben ik al een paar keer wakker geweest. Ik voelde de energie stromen in mijn lijf. Mijn benen onrustig, mijn hart steeds sneller kloppend, net zoals de specht hoog in een van de Canadese populieren achter in de wei. Om 7.30 uur word ik voor de derde keer wakker en sta ik op. Ik wil naar buiten! Dat dat niet lukt omdat ik even later de verkeerde sleutel heb, laat de energie alleen maar sneller stromen in mijn lijf.

Als ik een half uur later eindelijk buiten ben, lijkt het wel of in elke boom waar ik langsloop, een vogel zit die me toezingt. De ene keer is het een kleine mus, dan weer een vrolijk meesje of een lieve merel. Als ik de beboste heuvel oploop, hoor ik hoog in de bomen nog meer spechten druk aan het werk. Het bochtige en stijgende pad wordt geflankeerd door oude, gespleten wilgen, waarin ik een uitgelaten roodborstje hoor. Ik vertraag mijn pas en mijn ogen zoeken zijn kenmerkende rode veertjes. Het is net of hij me aankijkt als ik hem zie.

Boven aangekomen voel ik plots een frisse wind langs mijn wangen strijken. In de verte zie ik het land van onze zuiderburen. Een opening in het zachte wolkendek licht de heuvels daar prachtig uit. Ik ga zitten op het bankje en sluit mijn ogen. Ik adem rustig in en uit en ik sta stil bij dit bijzondere moment op deze bijzondere plek.

Als ik even later de boshelling afloop, zie ik de vijver bij de watermolen als een groenblauwe spiegel beneden mij liggen. Hij weerkaatst het stukje hemel dat precies erboven wolkenloos is. De vijver is altijd weer een idyllische plek, met twee helaas onbereikbare, witte loungestoelen aan de rand. Er peddelt nog maar een zwarte zwaan van het paar dat er al jaren woonde. In de berm van mijn pad zie ik grappige paarse bloempjes, ik ken ze niet.

Je zal er maar wonen, in dat Zuid-Limburgse land. Als ik richting ontbijttafel met warme croissantjes wandel, realiseer ik me dat ik hier, op de plek waar ik ben opgegroeid, mijn levensenergie aanvul en er zo steeds weer met gemak weken tegenaan kan!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s