Een steen verleggen

Ik loop buiten in het donker. Heel langzaam; ik probeer nergens aan te denken. Ik probeer alleen mijn voetzolen te voelen, terwijl mijn wandelschoenen langzame en doelbewuste stappen zetten, het donker en de stilte in. Af en toe kijk ik omhoog en zie ik ontelbare sterren in een peilloze diepte. Ik realiseer me hoe nietig ik ben, hoe klein wij zijn.

Gisteravond voelde ik mij ook klein, maar dan anders. Ik was aanwezig op een meidenavond van een vriendin en het gesprek kwam op de sociale media. Nummer 1 van de negen aanwezigen zette de toon en liet weten hoe belachelijk ze het vindt dat ‘al die mensen hun hebben en houwen op internet plaatsen. Alsof ik dat wil weten of interssant vind!’ Al snel volgden de nummer 2 tot en met 7. ‘Belachelijk!’ ‘Zo stom!’ ‘Gewoon dom!’ Mijn buurvrouw was iets genuanceerder en zei: ‘Dat moet iedereen toch zelf weten?!’ En ik? Ik bleef stil en voelde me klein.

Het raakt me als er zo geoordeeld wordt. Over een ieder die doet wat ie vindt dat ie moet doen. Wie is de ander om daar een oordeel over te vellen? Wat voor de een geldt hoeft niet waar te zijn voor de ander. Dat het over sociale media ging, die ik toevallig wél gebruik, was niet zozeer wat me raakte. Ook niet dat ik er wel voor kies om ‘hebben en houwen’ te beschrijven. Omdat ik dat laatste namelijk doe met een hoger doel. Namelijk met de hoop dat anderen zich erin herkennen en zich gesteund voelen in wat ze voelen, zien en beleven. Of juist aan het denken of voelen gaan, omdat ik iets beschrijf dat zij niet eerder zo ervaren of bezien hebben.

Wat me raakte was het oordeel over de ander. En toen ik dat helder had, voelde ik mijzelf weer groeien. Niet klein meer, maar gewoon mijzelf. Ik, die mij beter voel in een een-op-een-gesprek dan op zo’n drukke meidenavond. Ik, die dol is op beeldend schrijven en schrijven over gevoelens die persoonlijk lijken, maar veelal universeel zijn. Ik, die steeds beter kan luisteren dan praten. Ik, met al mijn perfecte imperfecties.

Ik kijk een laatste keer naar de sterren en haal diep adem. Zo krijg ik de inspiratie om een verhaal te schrijven over mij klein voelen, over groeien en over mijzelf zijn. En door dát te doen, een voorbeeld te kunnen zijn voor anderen. Zoals mijn overleden collega J dat in veel opzichten was voor mij. En ik denk terug aan de tekst die hij jaren geleden aan mij citeerde:

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde ’t bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Bram Vermeulen

Advertenties

2 gedachtes over “Een steen verleggen

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Blijf vooral schrijven, geef niet op

    Ook ik voel de steun en de kracht van je woorden

    Het doet me goed en ben er blij mee

    Groetjes

    Cees

Laat een reactie achter op Cees Janssens Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s