Het lentegeheim

Het is koud als ik op de fiets stap. Gelukkig is het deze week de meeste dagen helder, in ieder geval in mijn hoofd. De vogels klinken als muziek in mijn oren en elke dag staat de zon rond dezelfde tijd al weer wat hoger aan de hemel.

Er zijn dagen dat mijn binnenwereld de overhand heeft op de fiets. Zo niet deze dagen. Mijn aandacht wordt als vanzelf naar buiten getrokken. En daar valt me iets op. Er is in alle lentedrukte ook een ondefinieerbare stilte en rust. Ik voel hem, maar hij is ook een beetje onbestendig. Tot vandaag.

Ik kijk rechts van mij. Een weids uitzicht. Heel in de verte de snelweg. Daarboven een perfect ronde zon, waar ik goed naar kan kijken omdat ze gesluierd aan de hemel staat. En voor de snelweg eindeloze weiden en akkers. Ik zie ganzen, gakkend over de akkers lopen, op zoek naar eten. Dan voel ik dat mijn ogen naar beneden worden getrokken door iets dat in mijn ooghoek trilt, fladdert, vlindert. In een milliseconde focussen mijn ogen zich op de kleine fliebers: Eendenkuikens!

Een stuk of acht fladderen in het koude slootwater achter moeders aan. Dat was de ondefinieerbare stilte en rust de afgelopen tijd! Ik zag wel woerden langs de waterkant of in het water, maar de vrouwtjes zag ik niet. Nu begrijp ik waarom. En het grappige is: dit overkomt me elk jaar weer. Dat ik wel iets zie, maar niet weet wat, totdat het lentegeheim zich openbaart in de vorm van die schattige kuikens!

Advertenties

Een gedachte over “Het lentegeheim

Laat een reactie achter op Cees Janssens Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s