Life in the fast lane

Ik ben twee keer eerder in Londen geweest. Ik kan me niet herinneren het eerder te hebben ervaren als ‘life in the fast lane’. Dat zegt meer over mij dan over Londen. Een wereldstad als Londen is nu eenmaal bruisend, enerverend en dynamisch. Dat is ie nu en dat was ie ook in 1987 en 1998.

Het zal alles te maken hebben met mijn leeftijd, levenservaring en bewustzijn dat ik er nu zo tegen aan kijk. En zoals ik al eerder schreef, ik observeer, kijk, zie en geniet. Van de drukte en de gekte. Al die mensen die lopen met een houding van ‘opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelooflijke haast’. Vanavond staan we tijdens de spits in de metro als manliefs haar verwaait door het raampje dat openstaat lachen en praten erover, waarop een Londense dame ons vraagt: ‘Are you Swedish or Norwegian?’ Ik lach en zeg: ‘We’re from the Netherlands!’

Ze laat weten dat de Londenaren het allemaal helemaal niet leuk vinden. De spits niet, de drukte niet, de staking niet en een gesprekje zoals wij voeren al helemaal niet. Het bevestigt mijn idee. Er is veel haast in Londen. We ‘rollen’ door de staking de metro een station eerder uit dan we hadden gepland, en lopen daardoor -met open mond- door een van de chicste winkelstraten richting ons restaurant.

Zonsondergang beleven we in de London Eye, het grootste reuzenrad ter wereld, 135 meter hoog (dat klinkt misschien niet zo hoog, maar dat is dus echt heel erg hoog!). Hij beweegt heel langzaam rond en het uitzicht is fenomenaal. De lichtjes in de stad maken het extra feestelijk en de lucht kleurt werkelijk geen minuut hetzelfde. Het tweede kwart van de ronde vind ik doodeng, ik ben me pijnlijk bewust van onze kwetsbaarheid op deze aardbol. Als, als, als gaat er door mijn hoofd, ook wel een beetje gevoed door de tas- en ‘spiegeltjes’-controles om te zien of er geen verkeerde dingen de capsules in gaan.

Maar bovenal staat het leven in Londen even stil. Geen ‘life in the fast lane’ meer, maar in een geluids- en bewegingloze staat. Mensen worden kleine poppetjes die steeds langzamer lijken te bewegen. Auto’s, bussen, treinen, huizen, monumentale gebouwen en de moderne kantoorgebouwen worden speelgoed. De rivier een donkerblauw lint. De stilte versterkt letterlijk en figuurlijk de verstilling van de wereld.

Beneden aangekomen schakelen we weer over naar de vijfde versnelling. Die tweede, die voor mij genoeg is, komt wel weer als ik thuis ben!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s