Druppels verwondering, een leven lang

Ongeveer vijftien maanden is ze. Kort roze truitje, zwart-wit pantergevlekt broekje, dikke billen van de luier. Zwart piekhaar en lieve bolle wangen. Met uitgestrekte armpjes loopt ze naar buiten. Op de oprit staat een witte auto, aan de straat een witte brievenbus. Strakgroen gazon. Een plaatje!

Het regent. Maar zij wordt niet nat, zij vóelt de regen. Zoals de meesten van ons het ooit gevoeld moeten hebben en zijn verleerd. Zoals we zoveel dingen verleerd hebben. Zij voelt de druppels op haar handen vallen en is verwonderd. Wat is het? Waar komt het vandaan? Ik vind het léuk! Waar is mama? Ze draait zich om en ziet haar.

Ik hoor haar mama in de achtergrond. Ontroerde, liefdevolle kreten slaakt ze. Ondertussen houdt ze haar mobiel vast en filmt ze haar dochter, die voor het eerst regen ervaart. Steeds weer opnieuw die verwondering. Gilletjes, een stralend snoetje en steeds natter haar. Natte handjes, natte kleertjes. Maar wat een plezier.

Dit was het filmpje dat ik vanmiddag zag. Ik was ontroerd en dacht terug aan het moment dat Grote Zoon voor het eerst sneeuwvlokken voelde. Eenzelfde verwondering, eenzelfde snoetje om te zoenen. Het filmpje duurt twee minuten en zevenendertig seconden. Maar eigenlijk zou het een leven lang mogen duren. Die verwondering om alle druppels, sneeuwvlokken en andere voorbijgaande momenten in het leven.

Advertenties

Een gedachte over “Druppels verwondering, een leven lang

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s