Verliezende bloemetjes en winnende bijtjes

Ik schreef mijn blog gisteravond toen het donker werd. Kort daarna ging ik naar bed. Ik werd vanmorgen wakker en lag nog even te denken over de dag van gisteren. Ik schrok. Had ik wel geschreven wat ik bedoelde? Het zou toch niet zo zijn dat mensen denken dat ik ze afscheid en verlies ‘gun’? Ik lag er zodanig over na te pruttelen dat ik zelfs overwoog om de blog van de site te halen zodra ik beneden was.

Ik was het alweer vergeten toen ik eenmaal in de woonkamer was. Ik keek naar buiten en zag een zomerblauwe hemel. Ik zette de schuifpui open en hoorde heel hard gezoem. Links van mij staan oranje klaprozen. Ze groeien tussen de muur en de eerste rij tegels. En omdat ze na het leggen van een nieuw terras gewoon weer boven kwamen, mochten ze van mij blijven staan. Dat ze inmiddels de hele border bevolken, neem ik voor lief.

Het waren natuurlijk niet de klaprozen die zo zoemden. Het was een kleine hommel, die helemaal tureluurs draaide van alle stuifmeel die hij op zijn pootjes wilde meenemen. Ik bleef gebiologeerd staan kijken. En kleine poes, die continu achter mij aanloopt en om kopjes vraagt, hield met dat laatste op om mee te kijken. De hommel ging de hele klaproos rond, zoemend hard aan het werk. Vloog naar de volgende klaproos, kwam weer terug. Het duurde een paar minuten voor hij geheel verzadigd wegvloog.

Ik pakte mijn iPad. Was blij verrast toen ik reacties op mijn blog van gisteren zag. ‘Respect’, ‘mooi’. Ik haalde een zucht van opluchting. Toch niet verkeerd begrepen. Ik moest meteen denken aan de uitdrukking: ‘een mens lijdt het meest van het lijden dat ie vreest’. Mijn woorden kwamen uit mijn hart, ik had kunnen weten dat dat goed begrepen wordt. Toch vind ik het steeds (een beetje) spannend, voelt het bloot en kwetsbaar, als ik schrijf wat ik voel en denk.

Toch bevestigt vandaag weer dat ik moet blijven schrijven wat mijn hart mij ingeeft. Dan gaat het soms over de bloemetjes en de bijtjes en soms over gevoelsverlies en -winst. En soms over beide tegelijk!

2 gedachtes over “Verliezende bloemetjes en winnende bijtjes

  1. Cees Janssens zegt:

    Hoi Anita
    Vandaag ook pas je blog van gisteren gelezen
    De blog van gisteren is heel indringend en mooi, het is de werkelijkheid die je prachtig hebt verwoord

    De blog van vandaag doet me ook goed omdat de klaproos mijn lievelingsbloem is
    Het is een prachtig symbool van nieuw leven

    Op een slagveld dat helemaal door granaten is omgewoeld en waar vele doden zijn gevallen is het de klaproos die daar als eerste terug komt (zie gedicht “in Flandres Fields”)

    Het sluit prachtig aan bij je blog van gisteren

    Groetjes

    Cees

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s