Warm hart

Al een paar dagen lukte het me niet om te schrijven. Ik probeerde het wel, maar steeds als ik bijna klaar was, verfrommelde ik mijn schrijfsels virtueel. Wat moest ik schrijven, kon ik schrijven met zoveel verdriet in mijn land? Het leek allemaal te banaal. Of het nu was wat ik had gezien onderweg in mijn zomervakantie of een niet meer dan zwakke poging om mijn medeleven te tonen, het was steeds niet goed genoeg.

Ik heb vakantie en doe de dingen die je op vakantie doet, maar dit jaar voelt het anders. Minder vreugdevol, een zwaar-op-de-hand gevoel in mijn hart. Ik doe mijn best om het verdriet los te laten, maar het lukt niet echt. Soms wel, zoals zaterdagochtend, op een parkeerplaats in Zuid-Frankrijk. Ik ben in tranen om de laatste minuten van voorbije levens, om vergane toekomstdromen, om machteloze en intens verdrietige nabestaanden, om onze kwetsbaarheid.

Ik heb het erover met manlief. Hoe het komt dat het zo’n impact heeft. Overal ter wereld gaan dagelijks mensen en kinderen dood. Door ouderdom, ziekte, ongelukken, oorlogen en ander geweld. De een blijft langer hangen dan de ander. Maar al met al lijken ze ook weer te verdwijnen uit mijn hoofd en hart. Die het langst blijven hangen of zelfs nooit meer weggaan, zijn toch vooral de mensen die ik heb gekend of liefgehad.

Vanmorgen wordt het me duidelijk. Ik lees op Facebook een indrukwekkend artikel van De Correspondent. Wat er nu met de 193 Nederlanders en de 105 andere slachtoffers en hun nabestaanden gebeurt, maakt de pijn en het verdriet immens zichtbaar. Op de televisie, in de kranten, de sociale media en in ons hart.

Het is onmogelijk om ál het verdriet te dragen van al die andere verliezen in de wereld. We zijn allen verbonden en diep in ons hart weten we dat ook. We sluiten ons hart echter af voor wat aan de andere kant van de wereld gebeurt, omdat het leed anders ondraaglijk groot zou zijn.

Wat we nu laten zien aan medeleven, aan respect, warmte en liefde, is eigenlijk niet zo bijzonder of nieuw. Het is wel relatief onbekend. Omdat we in zo’n veilig en welvarend land leven. Het is evenwel ontroerend wat ik in dit verre buitenland zie, hoor en lees over hoe we het verdriet, elk op ons eigen manier, gezamenlijk dragen. Rouw geeft groeipijnen schreef ik eerder. De groeipijn van deze dagen maakt de verbondenheid zichtbaar. Een verbondenheid die mijn hart verwarmt, warmer dan de Spaanse zomerzon ooit kan doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s