Duveltje in een doosje

Ik kom weinig tot schrijven de laatste weken. Mijn hoofd zit vol. Boordevol. En mijn lijf ook. Met allerlei gevoelens en gedachten waar ik vooralsnog weinig raad mee weet. Omdat ik ze niet ken van mijzelf. Niet in deze mate in ieder geval. Ze maken in ieder geval dat er weinig ruimte voor inspiratie is. En ze hebben mijn vakantie naar de Spaanse zon daadkrachtig verdreven. Ongeveer net zoals de Hollandse wolken de zon hier hebben weggejaagd.

Groot was dan ook mijn verwondering toen ik vanmorgen het fietspad naar de Rijnbrug omhoog fietste. Na de koude nacht zag ik de warmte uit de aarde in kringetjes opstijgen. Ik zag het, registreerde het en wist ervan te genieten. Gelukkig, ik kan het nog wél! Eenmaal op de brug aangekomen zie ik aan mijn rechterhand, heel in de verte, de contouren van de Gelderse hoofdstad. De contouren lijken driedimensionaal en brengen me in één klap terug in het noorden van Spanje.

Als ik tegen de avond van het strand richting het oude stadje rij, vind ik ze het mooist. Als in spiegels weerkaatst zie ik heuvels en bergen en heuvels en bergen tot voorbij de eindeloze horizon. Omdat de zon daar nog weer achter onder gaat, zijn de glooiingen geschilderd in wel meer dan vijftig tinten grijs. De gemaaide grijsgele graanvelden ervoor en de laatste pastelkleurige zonnestralen erachter maken van mijn blik op de wereld het mooiste schilderij.

De tranen wellen op in mijn ogen. Ik dacht dat mijn laatste vakantie al in een hermetisch afgesloten laatje in mijn lijf zat. Gelukkig wist ie vandaag weer even te ontsnappen aan het archief van herinneringen en ervaringen. Hij piepte eruit tevoorschijn als een duveltje. Ik heb hem snel in een doosje in mijn regenjaszak gestopt, zodat ik hem, als dat nodig mocht zijn de komende weken, weer snel tevoorschijn kan halen. En misschien dat ik dan die gevoelens en gedachten die mij verwarren ervoor in de plaats in het doosje kan stoppen.

Advertenties

4 gedachtes over “Duveltje in een doosje

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Fijn dat je toch weer de inspiratie heb mogen ontvangen om dit mooie stukje te schrijven

    Het gevoel van blokkade dat je beschrijft is me niet onbekend.

    Het gaat zoals het gaat

    Groeten

    Cees

  2. Saar zegt:

    Mooi zo’n moment waarop je de fijne dingen weer kan zien door alle verwarring heen! Bewaar die herinnering maar goed om de emoties en gevoelens een nieuwe plaats te gaan geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s