Leven in vogelvlucht II

Hoog aan de hemel zweeft een grote vogel. Hij heeft zijn vleugels breeduit geslagen en laat zich meevoeren op de wind. Het belooft een prachtige, zonnige augustusdag te worden. Hij voelt de zon branden op zijn veren. Hij vliegt zo hoog dat hij ons kleine kikkerlandje in een oogopslag kan zien.

Hij laat zich een beetje zakken en laat zijn blik vallen op het hoge, natte groen naast een sloot. Hij ziet een grijswitte vlek. Als hij dichterbij komt ziet hij dat geen grijswit is, maar grijs en wit. Wit van de vader- en moederzwaan, die hun veren poetsen. Het donzige grijs is van de vijf jongen, die eerder dit jaar uit hun ei kwamen gekropen. Ze stappen voorzichtig parmantig de oever af en glijden het water in, een waardige toekomst tegemoet.

De vogel stijgt op en vliegt verder. Niet veel later besluit hij weer een stukje te dalen. Hij ziet een veerpontje over het water tuffen. Het lijkt wel alsof het deze keer meer moeite kost dan anders. Als de vogel goed kan zien wie er op het pontje staan, begrijpt hij waarom. De pont is afgeladen met brugpiepers, op weg naar hun eerste middelbare-school-dag. Ze rebbelen en roepen, sjouwen met zware fietsen en enorm grote tassen, een spannende dag en een mooie toekomst tegemoet.

De vliegende spieder besluit nog hoger te vliegen, zodat hij twee plekken tegelijkertijd in beeld krijgt. Met zijn rechteroog ziet hij een jongeman, turend naar een beeldscherm. Het is geen ingespannen turen, maar een afwezig staren, voorbij het scherm. Hij is met zijn gedachten op die andere plek in het land, waar zijn vader zich bevindt. De vogel ziet de vader met zijn linkeroog; met pijn, verdriet en verslagenheid zittend in een stoel. Maar zijn wandelstok staat ernaast. De man is vastberaden om er, ondanks het nieuws van de afgelopen week, elke dag weer het beste van te maken.

De vogel wordt moe en besluit in waterrijk gebied uit te gaan rusten. Voordat hij landt, brandt een ontroerend beeld op zijn netvlies. Een grote, stoere man valt zijn dochter huilend in de armen. Zij houdt hem vast alsof ze hem nooit meer zal loslaten. Want dat hebben ze vandaag al moeten doen. Degene die zij moesten laten gaan, vlindert stilletjes langs de vogel. Ze is op weg naar een land, dat wij nog niet kennen. Een land waar we ons leven in vogelvlucht langs zullen zien komen en waar ze met liefde zal kijken naar al wat is.

Advertenties

5 gedachtes over “Leven in vogelvlucht II

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s