Open venster op de wereld

Het was in het vroege voorjaar dat ik de afspraak van vandaag maakte. Mijn collega’s en ik van de afdeling Communicatie lopen sinds een jaar of drie één dag in het jaar mee op een (behandel)afdeling van onze organisatie voor geestelijke gezondheidszorg. In februari overleed een van mijn collega’s onverwacht. Uit dat verdriet groeide evenwel een warm contact met een van de geestelijk verzorgers en zo werd mijn meeloopdag 2014 geboren.

Vandaag was daarop de prelude. Ik ging, samen met een aantal patiënten, de geestelijk verzorger en vrijwilligers mee naar de vespers. De vespers is het gebed tussen vijf en zes uur bij de zusters trappistinnen van Abdij Koningsoord. Ongeveer vijfentwintig zusters, die leven in stilte en gebed. En die met een open venster op de wereld mensen uitnodigen om bij hun gebed en meditatie aanwezig te zijn.

Om vier uur liep ik het pastoraal centrum binnen. Langzaam maar zeker kwamen vrijwilligers en patiënten binnendruppelen. Elk met zijn of haar eigen rugzakje en elk met een eigen reden om mee te gaan. We maken kennis, drinken een kopje koffie en thee en gaan om half vijf op pad met de ‘poli-bus’. Ik ken de route goed en toch zie ik de omgeving met nieuwe ogen. Met die van patiënten, die al lang zijn opgenomen in ons ziekenhuis en voor wie het uitstapje naar de vespers een welkome en zinvolle afwisseling is.

In de bus legt D mij uit hoe het werkt met de grijze, de groene en de rode boeken, en de psalmen en de liturgie. Ik besluit er blanco in te gaan, het duizelt me nu al. Twee zusters heten ons hartelijk welkom. Zij geven inhoud aan de woorden op hun website: ‘Alle gasten die aankomen, moeten ontvangen worden als Christus zelf (RB 53)’. Ik ga zitten en kijk mijn ogen uit.

De zusters komen ogenschijnlijk willekeurig de kapel binnen. Met een zwarte hoofddoek en een crèmekleurig habijt met héél lange mouwen. Onze groep zit een beetje verspreid over de banken voor de gasten. In de loop van het uur zie ik het onrustige geschuifel en gedraai van een enkeling veranderen in een rustige en helderder blik. De liturgie leg ik al snel naast mij neer. Ik wil luisteren, zien, voelen, ervaren. Uit het hoofd, in het hart.

De meditatieve twintig minuten die volgen op het gezang, de lezingen en gebed, brengen mij heldere gedachten en een rustig gevoel. Als we naar buiten lopen wil ik de stilte vasthouden. De woorden die gesproken worden zijn desondanks welkom, warm en betekenisvol in al hun eenvoud. Ik gun een ieder deze ervaring.

Advertenties

3 gedachtes over “Open venster op de wereld

  1. Saar zegt:

    Even echt stil staan, een mooi geschenk. Ook al ben ik absoluut niet verbonden met het Christendom, het heeft me altijd aangetrokken om even deel te nemen aan hun leven van stilte…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s