Liefde voor het leven

In theorie weet ik veel. Heel veel. Zoveel zelfs dat je verbaasd zult zijn dat mijn hoofd niet groter is dan ie is. En toch. Toch lukt het me in praktijk keer op keer om in mijn valkuilen te stappen. Niet omdat ik ze niet ken. Maar wel omdat ik ze blijkbaar zelf steeds weer goed weet toe te dekken. Zoals nu, in de herfst, met van die mooie bruine, gele en rode bladeren. Ik viel er dus weer middenin.

Na onze zomervakantie kwam er een hond in huis, Knoet. Opgegroeid met honden als vriendjes, met dientengevolge niet altijd wenselijk gedrag, wilde ik het nu anders doen. Een hond is een hond. Zij mag een gezellig maatje zijn, maar ik ben de baas. Zo stond ik er zeven weken geleden voor. Inmiddels zijn we dikke vriendjes …

Diep in mijn valkuil dus, met bijbehorende vragen. Want hoe zorg ik ervoor dat ze niet langer haar staartje van haar kont af kwispelt als ik thuiskom, of erger, dat ze tot mijn middel springt om mij te begroeten? Hoe zorg ik ervoor dat ze niet steeds harder gaat blaffen als ik met haar speel? Hoe maak ik haar duidelijk dat de poezen huisgenoten zijn en geen jachttrofeeën? Een hondencursus leek me bij nader inzien niet zo zinnig, zij kent alle basiscommando’s al. Het is duidelijk dat ik iets te leren heb. Een persoonlijk advies dus.

Gisteren kwam de reddende engel. Een hondenkenner die mensen coacht :-). Het grote oefenen gaat nu beginnen. Knoet negeren als ik beneden of thuis komt, totdat ze mij negeert. Dan zeg ik haar gedag. Spelen betekent voortaan dat ik bepaal waar het speeltje ligt voordat ik het opraap en dat ik het alleen weggooi als ze niet blaft. En de poezen: die zijn hoe dan ook no-go-area voor Knoet. En zoals ik voor de poezen sta in huis, sta ik voor haar buiten. Zodat ze weet dat ik haar baasje ben, die op moeilijke momenten -met grote uitbundige honden in het zicht- een veilige haven biedt.

Het zal hard werken worden om mijzelf te transformeren van een vriendje (willen) zijn -die daarmee onduidelijkheid schept in de wereld van mijn hond- naar een baasje met inzicht. Mijn valkuil ligt nu open en bloot. Tijd om hem te vullen met de bekende theorie tot een nieuwe praktijk. Die van een goede baas, een fijne hond en een liefde voor het leven.

Advertenties

10 gedachtes over “Liefde voor het leven

  1. Saar zegt:

    Oh, wat ongelofelijk herkenbaar. Onze dame is bijna twee jaar en het is nog elke dag moeilijk om haar dingen te ontzeggen terwijl dat zo nodig voor haar is.
    Veel succes!!

  2. Jozee van Kroonenburg zegt:

    Anita,

    Heel veel succes, maar het lukt je vast wel !!!
    Je hebt al een man, en 2 kinderen opgevoed, en die mogen toch ook niet altijd spelen ???

    Groetjes Jozee.

  3. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Je hond is je vriend en dat moet je zo zien te houden.

    Goede raad van mij, haal er zijn/haar natuurlijk gedrag niet te veel uit het blijft hoe dan ook een hond (een vriendje) die spontaan zijn/haar blijdschap toont op het moment dat zijn/haar vriendin weer thuis komt.

    Probeer in balans met je vriendje op te trekken

    Groeten en succes

    Cees

  4. Marion zegt:

    Hou dat maar in je achterhoofd: het is niet alleen voor jou prettig, maar misschien nog wel meer voor de hond. Maar ik snap het als geen ander. Dit zal geen makkelijke klus worden. Succes!

Laat een reactie achter op Saar Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s