Moment van stilte en leegte

Ik kom thuis in een leeg, stil huis. Het moest denk ik ook zo zijn dat het nu buiten motregent. Om de stilte en de leegte te onderstrepen. Grote en Kleine Zoon maken door een nieuwe roosterprogramma-met-kinderziekten lange dagen op school, de hond is voor het eerst naar de hondenopvang en manlief viert vandaag de eerste werkdag bij zijn nieuwe werkgever.

De stilte en de leegte voelen, voor even, weldadig aan. Ik heb ze gemist. Want de afgelopen tien maanden was er altijd wel iemand thuis als ik thuis kwam of was. En hoe dierbaar ook, het gaf me niet altijd de rust die ik zocht. Ook vandaag, nu, zoek ik hem, na een korte, maar intensieve werkdag.

Wat is een intensieve werkdag eigenlijk? Als ik erover nadenk merk ik dat mijn idee daarover de afgelopen jaren radicaal veranderd is. Werkte ik het grootste deel van mijn leven met lijstjes: to do, kopen, terugbrengen, halen, niet vergeten, jarig, plannen, lezen, whatever … Een jaar of wat geleden zijn de meeste van die lijstjes radicaal uit mijn leven gebannen.

Datzelfde geldt voor afspraken op mijn werk. Vroeger plande ik rustig, nou ja rustig, acht afspraken van een uur in een werkdag van acht uur en deed ik daarin allerlei toezeggingen die me tegenwoordig irreëel lijken. Tussendoor deed ik mijn mail, werkte ik nog een kleine of grote opdracht uit, hielp ik een collega (of meer) met het oplossen van een probleem en dacht ik ondertussen ook al na over oplossingen die te maken hadden met lijstjes in de privésfeer. Ik kan het niet meer.

Ik kan het niet meer, omdat ik me bewust geworden ben dat het mij niet laat floreren. Niet mijzelf laat zijn. Ik heb rust en ruimte nodig, stilte en leegte. Niet de hele dag, maar toch zeker een deel van de dag. Om te voelen wat van mij is en na te denken over wat ik belangrijk vind.

De werkagenda biedt tegenwoordig dan ook ruimte om ideeën uit te werken, klussen grondig(er) aan te pakken. En thuis staat de televisie wel aan, maar meestal niet voor mij. Laat ik met liefde sinds kort de hond zeker drie keer per dag uit, zodat ik ook frisse lucht krijg, en heb ik de meeste lijstjes in de prullenbak gegooid. En toch…

Op zo’n dag als vandaag voel ik dat het te druk was. In mijn hoofd in ieder geval. Een te grote overgang vanuit het zonnige en relaxte weekend wellicht. Maar belangrijker, ik voel dat ik te weinig luister naar de signalen van mijn lijf. Wanneer ga ik het leren? Wanneer hoef ik mijn neus niet meer te stoten, mijn gloeiende wangen niet meer te zien, mijn pijnlijke spieren niet meer te voelen? De weldaad die nu over mijn heen komt, in mijn lege huis, pak ik met beide handen aan.

Ik loop dadelijk, door de regen, maar in stilte en rust, naar de hondenopvang. Ik zal mijn stappen bewust zetten, de adem door mijn neus naar binnen en buiten voelen gaan. Daarna zal ik met nieuwe energie de rest van de dag doorbrengen. De een na de ander zal binnendruppelen, vol verhalen van deze dag. Ik zal genieten van de drukte en het leven. En stiekem terugdenken aan dit kleine momentje voor mijzelf. Dat ook zo enorm hoort bij wie ik ben.

Advertenties

2 gedachtes over “Moment van stilte en leegte

  1. Saar zegt:

    Ja, herkenbaar. Wat je dacht afgeleerd te hebben, daar terug tegen lopen. Maar je weet het toch dat het niet ok was, en daar leert een mens weer uit. Succes met de rest van je weg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s