Geloof in gespiegelde meisjes

Misschien wel een van de laatste zomerwarme dagen zit ik in een grote, maar zonnige vergaderruimte in Utrecht. Er wordt gesproken over GGZ 2.0, beleid, visie, concepten, doelgroepen. Best boeiend, toch dwaal ik af en toe af. Niet zozeer naar de zomerzon. Maar wel naar de tijd dat ik ongecompliceerd of helemaal niet nadacht over mijn bijdrage aan dit soort sessies. Dat ik enthousiast meedacht en -deed. Ik ben het ergens kwijtgeraakt. Niet dat ik nu niet meedenk en -doe. Maar ik denk er teveel over na. Zit in mijn hoofd.

Daar wil ik uit, maar hoe? Het begint inmiddels een vicieus cirkeltje te worden. Terug naar hier en nu, uit mijn hoofd, in mijn lijf, naar mijn adem. Dat weet ik allemaal wel, maar nu ook weer even niet. Voor degene die het niet helemaal begrijpt: ik denk het wel, maar doe het niet. Ik weet het wel, maar voel het niet. Waar zit de sleutel, of misschien wel het sleutelgat of zelfs de deur daarnaartoe?

Ik hou mijzelf voor dat die in acceptatie zit. Maar ik bemerk ook dat ik daar dan weer over ga nadenken. Op mijn slechte momenten dan. En helaas zijn die er vaker dan mij lief is. Dan lukt die acceptatie niet. Dan schiet ik in boze en gefrustreerde gedachten. Over vanalles, maar vooral over mijzelf. Waarom lukt het toch niet?

Onlangs beschreef ik aan iemand de plek waar ik op dit moment voor mijn gevoel sta. Bijna boven, net onder de top van de berg. Ik heb een lange weg afgelegd en mijn rugzak voelt steeds zwaarder. Ik heb honger en dorst en ben moe. Maar ergens, al is het in mijn kleine linkerteen, voel ik dat ik er bijna ben. Bij dat immens indruk- en ontzagwekkend wijdse uitzicht dat me de adem niet alleen letterlijk, maar vooral ook figuurlijk zal benemen als ik op de top sta.

Waar ik zal zien waar ik vandaan kom en dat de mogelijkheden vanaf de top oneindig zijn. Van hier en nu naar altijd en overal. Daar zie ik ook dat de wolken nooit aaneengesloten op één plek blijven hangen, maar als losse watten zijn die voorbijdrijven. Dat de blauwe hemel eindeloos is en de zon altijd schijnt. Dat de maan en de sterren er ook zijn als ik ze niet zie. Dat ik een onderdeeltje, nee één ben met dat grote geheel. En dat alles goed is zoals het is.

Tot die tijd moet ik het doen met de wandeling van die vergaderzaal naar het station, op weg naar huis. En met geluksmomenten zoals ik tijdens die dat tochtje ervaar: ik loop langs schattige oude, maar gerenoveerde arbeiderswoningen. En een van die piepkleine huisjes heeft twee prachtige eenvoudige wit met rode raamschilderingen. Op de een zie ik een klein zwevend meisje dat zei: ‘Alles komt goed schatje.’ En op de andere eenzelfde, gespiegeld meisje met de tekst: ‘Geloof in jezelf!’

Advertenties

Een gedachte over “Geloof in gespiegelde meisjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s