De kunst van het loslaten

Ik ben vroeg en de zon schijnt uitnodigend als ik de auto parkeer in de straat van de middelbare school van Kleine Zoon. Zijn school wordt verbouwd en de tweede klassen zijn tijdelijk gehuisvest in het gebouw dat ik heb leren kennen als de Pabo. Ik besluit een blokje om te lopen met Knoet.

We wandelen langs het hekwerk van het klooster dat nu geen klooster meer is, maar een statig en rustgevend woon- en werkpand. De stoep is onzichtbaar, bezaaid als ie is met beukennootjes en -blaadjes. In deze buurt is weinig veranderd de afgelopen vijfentwintig jaar en voor ik het weet stap ik terug in de tijd.

Het is 1987. Tot over mijn oren verliefd reis ik in de herfstvakantie naar Nijmegen. Daar studeert de jongen van mijn dromen. Ik zit in de eindexamenklas en ben vastbesloten hem aan het einde van het schooljaar te volgen. De herfstvakantie is dan ook een voorproefje op de stad waar ik later mijn hart aan verpand.

We wandelen eindeloos door de professoren- en Indische buurt, waar langs alle straten beukenbomen staan. Er zijn nog geen bladblazers. De blaadjes hopen zich daar op al naargelang waar de wind hen heenblaast. En er is niets leukers dan, samen met wie-nu-manlief-is, met mijn schoenen door de ruisende beukenblaadjes te schuiven en de bergen te verspreiden over de hele stoep. Ik kon er helemaal in opgaan!

Het was een onbezorgde tijd, waar ik soms enorm naar kan terugverlangen. Het was een tijd waarin van de behoefte om los te laten nog geen sprake was. Gewoon, omdat ik nog niet zoveel vasthield. Het was echter ook de tijd waarin ik van heel veel dingen onwetend was. Dingen, waarvan ik nu heel blij ben, dat ik ze wel weet.

De kunst is natuurlijk om los te laten wat in de weg zit en bij me te houden wat me van dienst is. Ineens realiseer ik mij dat het beeld van die bergen beukenbladeren heel goed past bij wat ik onlangs las:

Staak je pogingen maar om dingen los te laten.
Je hoeft helemaal niets los te laten.
Loslaten kun je niet ‘doen’, onmogelijk.
Hoe meer je iets probeert los te laten,
hoe mee je eraan vast komt te zitten.
Maar als je bereid bent om de dingen die je
graag los zou willen laten totaal te ervaren,
dan zullen ze jou loslaten.

Erik van Zuydam

Advertenties

6 gedachtes over “De kunst van het loslaten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s