Steppen naar de top van de wereld

Er zijn hele uitrustingen voor wat ik ga doen. Vooralsnog heb ik genoeg aan de step, Knoet en mijzelf. Aan mijn oude kloffie met bergschoenen. Mijn vertrouwde leren riem als heupgordel door het handvat van Knoets hondenriem. Zij weet al wat er gaat gebeuren en staat rustig te wachten. Ik pak de ‘Dogatti Nightrider’ en we lopen naar buiten.

Eerst naar de berm waar ze haar behoeften doet. Want steppen is leuk, maar niet als je hoge nood hebt. Dan nog even wandelend langs de manege, want de waakhond daar maakt onverwachte sprongen en blaft afschrikwekkend eng.

Het mooie aan deze 2 november is natuurlijk de zomerse aanblik van de lucht en de temperatuur van de wind. Toch laat ook de herfst zich gelden. De akkers zijn leeg, de blaadjes zijn als een herfstdeken onder de bomen gevallen en de zon is nog niet boven de bewolking uit. We steppen de zonsopgang tegemoet.

Maar wat ik ook steeds weer bijzonder vind aan zo’n vroege zondagochtend is de stilte. Nergens motorische geluiden en de meeste mensen liggen nog op een oor. Het maakt het voor mij eenvoudig me volledig te richten op Knoet en hoe we samen één worden.

Knoet draaft rechtsvoor me. Als ze iets te enthousiast wordt en gaat galopperen, sus ik haar weer tot rust. En het mooie aan bewust onbekwaam zijn, is dat ik al mijn energie stop in de basis: adem in, adem uit, naar mijn buik. Bekken kantelen, navel intrekken. Schouders recht, armen ontspannen. Ik kan pianospelen met mijn vingers. Dan het voetenwerk: tien keer de rechtervoet afrollen van hiel naar teen, dan op de steptrede wisselen en vervolgens tien keer mijn linkervoet.

Het is een mindfulnessoefening in optima forma. Het brengt me als vanzelf dat wat me goed doet: ik laat al het andere los (heb überhaupt geen tijd om aan andere dingen te denken 😉), ik oordeel niet, ben mild als het mis gaat, ik heb vertrouwen en geduld, ik accepteer wat er gebeurt, heb aandacht voor mijn adem en doe alles eindeloos opnieuw.

Het cadeautje komt als we halverwege omkeren. Ik zie de zon boven de wolken uit piepen, hoor de wind door de bomen ruisen en een haan kraaien, ruik de vochtige novemberaarde, proef een ervaring die mijn hart verwarmt en ik voel mij als op de top van de wereld.

Advertenties

4 gedachtes over “Steppen naar de top van de wereld

  1. Cees Janssens zegt:

    Hallo Anita

    Wat sfeervol en mooi beschreven

    Ik ken die streek omdat ik er ook veel gewandeld heb

    Het was net of ik er weer even was dankzij je mooie beschrijving van het landschap

    Dank je

    Groeten

    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s