De herinnering waard

Een half jaar geleden was er een reünie van mijn schoolkoor en -cabaret. Een geweldige avond vol herinneringen aan een bijzondere middelbare schooltijd. Een schoolbrede reünie zou volgen op 8 november. De organisatoren hadden nagelaten tijdig voor een geschikte locatie te zorgen en de reünie werd om die reden afgeblazen. Een van mijn schoolvriendinnen had echter al vanuit Londen een ticket geboekt en vroeg – met het risico op Project X Meerssen- via Facebook of een paar mensen toch zin hadden in een avondje samen uit.

Zo belanden we gisteravond in café De Keizer. Rond acht uur druppelen er negen bekende en toch ook nog minder bekende gezichten het café binnen. Mijn oude buurmeisje is er een van. Evenals een, net zoals ik en mijn lief, high-school-sweethearts-echtpaar. Een onbekend, nee als ik langer kijk begint er toch iets te dagen, gezicht. Een man in wie ik nog steeds de jongen zie die zijn school- en cabaretervaringen nu als historicus te boek zet. En twee van mijn grote middelbare schoolvriendinnen.

Ik vind het bijzonder hoe universeel onze ervaringen zijn. We stappen op ons achttiende de grote wijde wereld in, zwerven om en om en om, doen ons ding (of niet) en maken grote en kleine live-events mee. Dan stappen we niet alleen een café binnen, maar vooral ook in een tijdmachine. Want met het zien van de gezichten, lijken de gebeurtenissen van de afgelopen vijfentwintig jaar samengebald tot één moment en gaan we weer verder waar we destijds gebleven zijn.

We halen herinneringen op, lachen om hoe we toen naar onszelf keken en bezien het ogenschijnlijk ontbreken van de tand des tijds. We verbazen ons over hoe onzeker we toen waren, omdat we nu zien hoe weinig reden daarvoor eigenlijk was. En we zijn stil, heel stil, als we luisteren naar het verhaal van de negende in ons gezelschap.

Hoe anders heeft ze al die jaren in mijn hoofd gewoond. Groot en stevig. Heel stevig. De haren niet zo hip kort. Grote broeken, ondefinieerbare truitjes. Een bril. Een grijze muis. En nu staat ze hier. Lang en slank. De haren los, de lippen rood gestift. Een sluikklokkende jurk om haar strakke lichaam. Hoge hakken. En een stralende lach.

Ze vertelt haar verhaal. Over haar niet zo fijne tijd op de middelbare school. Over wat daarna volgde. Een studie informatica. Vertrek naar Amerika. De ontdekking van een dansvorm, maar belangrijker: de ontdekking van zichzelf en haar vrouwelijkheid. Ik kijk naar haar en spreek uit wat ik voel: ‘Ik vind jou mooi!’ En dan bedoel ik niet de buitenkant …

Later lees ik op haar website:
“Live your truth. Express your love. Share your enthusiasm. Take action towards your dreams. Walk your talk. Dance and sing to your music. Embrace your blessings. Make today worth remembering.”
En dat hebben we gedaan!

Advertenties

3 gedachtes over “De herinnering waard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s